 |
| De Schaghenbrief, foto: Nationaal Archief |
Minuits jaren als directeur worden gekenmerkt door problemen tussen de indianen en de kolonisten. Veel indianen klaagden bij hem over mishandelingen door ambtenaren van de west Indische Compagnie. Zij dreigden de Nederlanders te verjagen als deze mishandelingen niet zouden ophouden.
De situatie werd echt grimmig toen Nederlanders betrokken raakten bij de strijd tussen de stammen van de Mahikanen en de Mohawks. Geheel tegen de regels van de Compagnie in – men werd geacht om neutraal te blijven - besloot commandeur Daniël van Criekenbeeck de Mahikanen te helpen in de strijd. Met zes van zijn mannen trok Van Crieckenbeeck het gebied van de Mohawks in. Van Crieckenbeeck en vier van zijn mannen brachten het er niet levend vanaf.
Minuit besloot actie te ondernemen en de banden met de Mohawsk aan te halen. Hij stuurde afgevaardigden maar uiteindelijk zeilde hij ook zelf de rivier op. Minuit begreep dat het voortbestaan van Nieuw Nederland afhankelijk was van goed contact met de indianen.
Ondanks al Minuits inspanningen, was de koloie ondertussen niet winstgevend. Daarom werd een nieuwe organisatie voorgesteld. Vanaf nu konden ‘patroonschappen’ worden gesticht (een soort minikolonies binnen de kolonie). In deze gebieden konden dan weer boerderijen worden gebouwd. De geldschieters zouden patroons zijn die vanuit de Republiek opereerden. Behalve de landbouw mochten zij ook op kleine schaal in bont handelen. Deze veranderingen zijn vastgelegd in het document ‘Vryheden en Exemptien’ (zie beeld).
Minuit moest, ondanks de veelbelovende nieuwe plannen, het veld ruimen. Hij werd in 1632 op een schip naar Europa gezet. Dat was het begin van een reeks wonderlijke lotgevallen. Het schip werd onderschept door de Engelsen, Minuit werd gevangen genomen. Een paar jaar later duikt Minuit opnieuw op. Nu in dienst van de koning van Zweden die ook een Amerikaanse kolonie wil. Maar Minuit maakt dit niet meer mee. Hij komt in een orkaan terecht, ergens in de Caraïben.
