Op de foto's zag het interieur er verdacht netjes uit, en ook behoorlijk zakelijk. Dat zat hem voornamelijk in het grote mahoniehouten bureau en de enorme Chesterfield fauteuil. Haar naam was Aziatisch, dus wisten wij veel. Het interieur leek wel te passen bij een nette Aziatische jongeman.
Maar na het uitgebreide antwoord op de vraag of het 's avonds laat op straat wel veilig was voor vrouwen moesten we onze mening herzien. Het appartement was piepklein, de brommende koelkast stond naast het bed en we kregen bezoek van een gewiekste kakkerlak met het formaat van een flinke muis. Maar de Art Deco elementen, de gezellige kelder met boeken en wasmachines én het uitzicht over de Bronx waren geweldig.
De muur achter het bureau en de fauteuil bleek vol te hangen met afwijzingsbriefjes van Amerikaanse tijdschriften. De bewoonster was een schrijfster. Boven de briefjes hing een geplastificeerde plattegrond van een grote stad. De gebruikte taal op de kaart was ons onbekend. Er kwamen ook enkele rare tekens in voor. Na enkele dagen begonnen we ons toch af te vragen uit welk land haar voorouders eigenlijk kwamen.
De diverse boekenkasten leverden al snel een antwoord op. Werken over Noord-Korea waren in de meerderheid, ook stonden er wat woordenboeken. De plattegrond bleef vooralsnog een raadsel. Pas na een tijdje ontdekten we dat het Boekarest betrof. Een veelvuldig onderstreepte Lonely Planet van Roemenië gaf de doorslag. De plattegronden waren overeenkomstig. Restte de vraag wat een Amerikaanse schrijfster van Koreaanse komaf in Roemenië te zoeken had.
Het antwoord lag alweer verscholen in de boekenkast. Daar vonden we een Human Rights Watch boekje over Roemenië. Het bleek dat ex-dictator Ceausescu, Noord-Korea als groot voorbeeld zag en gedurende de jaren zeventig diverse staatsbezoeken aflegde bij leider Kim Il-sung. Vooral de cultus rondom de verheerlijking van De Grote Leider inspireerde hem. M
et welk verhaal de schrijfster bezig was, zijn we nooit te weten gekomen. Na een gebroken kopje en een inktvlek op het dekbed durfden we dat niet meer te vragen.
