 |
|
foto: Bram Esser |
Ik knoopte een gesprek aan met de serveerster. Ze vertelde dat ze soyamelk was gaan drinken toen ze had besloten veganistisch te leven. In die tijd was ze ook nog eens fietskoerier. 'Door die combinatie van veel fietsen en een veganistisch dieet vermagerde ik enorm.' Inmiddels was ze geen fietskoerier meer en ook niet veganistisch, maar ze dronk nog wel soyamelk. Ze gaf mij een bekertje om te proeven. Het was best lekker.
Ze vertelde ook dat ze niet lesbisch was, in tegenstelling tot de rest van het personeel. Het niet-lesbische koffiemeisje had een merkwaardig gezicht. Niet per se lelijk, eerder op een positieve wijze intrigerend. Ze had kortgeknipt, kastkanje bruin haar, een overdreven grote neus, grote ogen en een volle mond. Net een bosbes, schoot er door mij heen. Dat sloeg helemaal nergens op, maar toch moest ik eraan denken. Een bosbes.
Toen er andere klanten binnenkwamen, stelde ze me voor aan een vriendin van haar aan één van de tafeltjes. Ze heette Caroline en was een dichtende fietsenmaker. Ze was fors en wit met volledig getatoëeerde schouders. Met haar kleine ronde hoofd en kortgeknipte, geblondeerde haar dat erop geplakt leek te zitten, herinnerde ze me aan gekookte groente. Ik vroeg hoe het met haar ging. 'Ik kom uit een langdurig writer's block, maar nu gaat het wel weer.' Ik vroeg me af wat dat nu eigenlijk was, een writer's block. Ik besloot dat het ergens voor stond, dat het een symbool was voor iets anders. Bijvoorbeeld voor haar vele pogingen van dat droge en futloze haar af te komen - waarbij ze zich maar had neergelegd.
'Zijn jouw ouders gescheiden ?' vroeg ze ineens, terwijl ze me met roodomrande ogen aankeek. ‘Nee, ze zijn nog gelukkig bij elkaar.' ‘Dat is ongelooflijk, hier is iedereen gescheiden, al mijn vrienden hebben gescheiden ouders. Of het zijn alcoholisten. Zijn jouw ouders alcoholisten?' 'Nee, nog niet.' 'Dat is ongelooflijk, mijn moeder is alcoholiste.' 'Hoe zit het met je vader?' 'Hij niet, hij zit bij de vereniging voor vrienden en familie van alcoholisten.'
Toen daalde er een stilte tussen mij en de gekookte groente. Ik wist dat die stilte nog wel even zou duren, dus ik begon voorzichtig om me heen te kijken. Gelukkig kwam Bosbes aangelopen met twee kopjes koffie. 'Deze zijn van het huis, want de baas is er niet.'
