Giuseppe is op 22 februari 1931 geboren in het zuidelijke plaatsje Gioia Tauro, helemaal in het puntje bij de ‘tenen’ van de geografische Italiaanse laars. Uit zijn brief maken we op dat zijn vader Domenico is overleden en dat hij getrouwd is.
Via een doorgestuurde oproep is hem ter ore gekomen dat er Italiaans arbeiders worden geworven voor de Nederlandse arbeidsmarkt. Hij heeft aan die oproep gehoor gegeven, maar hij is niet toegelaten tot de procedure, omdat getrouwde mannen buiten de werving worden gehouden, ‘reclutamenti tutti gli sposati’.
Gehuwde Italianen behoren in de jaren vijftig en zestig niet tot de wervingsdoelgroep. Gezien de grote krapte op de woningmarkt kan geen sprake zijn van gezinshereniging. Zij zouden hun vrouw en gezin te veel gaan missen.
Het is Giuseppes wens om voor langere tijd naar Nederland te gaan om er te werken, ‘per l’espartrio in Olanda’, maar bovengenoemde beperking in het wervingsprotocol maakt hem dat niet mogelijk. Van de Nederlandse ambassade in Rome wil hij graag weten of er binnen de huidige wetgeving wellicht andere mogelijkheden zijn.
De ambassadeur te Rome bemiddelt en stuurt op 30 maart 1961 een verzoek naar het consulaat-generaal der Nederlanden in Milaan. Daarin vraagt hij of er, naast de motieven die Giuseppe noemt in zijn brief, nog andere redenen zijn om hem geen toestemming te geven om in Nederland te gaan werken.
De ambassadeur wijst op het niet altijd juist naleven van de regels:’Ik meende overigens dat ondanks de letter van de bestaande overeenkomst op het ongehuwdzijn in de praktijk dikwijls niet wordt geïnsisteerd.’ Kennelijk zijn uitzonderingen mogelijk?
Het antwoord van de consul-generaal is helder: ‘Slechts wanneer het geschoolde arbeiders betreft, bestaat de mogelijkheid dat deze hun gezin mee laten komen, doch dit valt buiten het huidige aanwervingsprogramma der eerdergenoemde Nederlandse commissie.’
Of Giuseppe geschoold of ongeschoold is, dat komen we uit dit dossier niet te weten. En of voor hem een uitzondering is gemaakt, evenmin.
