Aan de huizen aan de overkant waren aan de achterzijde veel ruiten gesprongen tengevolge van het neerkomen van granaten bij de Duitse kanonnen in de Heuvelstraat.
We ontbeten die ochtend in huis doch allerminst rustig. Gauw begon het schieten weer en om circa elf uur moest moeder, die in de keuken aan het koken was, haar eten in de steek laten. De uren die hierop volgden waren emotioneel.
We kwamen de kelder uit en gingen er zelfs toe over om bij de kelderingang een veldkachel te plaatsen en daarop het eten te koken. Toen tegen twee uur de maaltijd gereed was, kwamen de granaten zo dicht bij ons terecht dat we alle lust tot eten verloren. Te midden van die granatenregen kwam onze buurman, de groentehandelaar Antoon Kleemans, met vader, vrouw en kinderen nog dekking zoeken, evenals onze buurman de veearts Janssen jr.
In die tijd sloegen in onze naaste omgeving granaten in: één op drie meter achter de kelder, in het dak van de fabriek juist boven de kelder, in de houtloods op vier meter afstand van de kelderingang en één in ons woonhuis in de voorkamer, waar de inventaris werd beschadigd.
Bij onze buurman Kleemans werd een paard zo getroffen dat het moest worden afgemaakt. Kort na drie uur ging het granaatvuur wat minder en waagde mijn vader een kijkje buiten. Hij liep het erf over het woonhuis en de straat op en zag toen behoedzaam langs de huizen lopend… de eerste Polen.
Mijn vader kreeg een sigaret van een van hen en liep toen terug om het heuglijk nieuws te vertellen. Ieder was toen natuurlijk buiten zichzelf van vreugde en snelde de weg op. De Polen kwamen al spoedig ons erf binnen en nestelden zich met machinegeweren in de tuin.
Zij gingen die dag niet verder dan het straatje dat tussen ons en het kerkhof loopt. De gehele nacht bleef het geschut in de weer zodat we nog allen in de kelder bleven, waar ook enkele Polen met ons kennis maakten.
Maandag 30 october 1944
Rond een uur vertrokken onze Poolse stoottroepen weer naar verder gevechtsgebied. De gehele week bleek er nog kans op Duitse granaten zodat we tot zaterdag in de kelder overnachtten. Daarna werd de algehele situatie rustiger, alleen de vliegende bommen vormden nu nog een bedreiging voor onze veiligheid.
Op 10 februari 1945 is namens de buren bij de kelderingang een gedenksteen aangebracht uit dank voor het gebruik van de kelder.