Ik beperk mijn snelheid dan ook tijdens mijn tochtjes door de stad. Behalve ’s avonds als ik in Prospect Park mijn dagelijkse rondjes ga hardrijden. Prospect Park is geweldig. Het is een enorme lap grond midden in Brooklyn. Als de temperatuur zakt, trekt een stoet mensen ernaar toe. De ene helft met kolen en vleespakketten om te gaan barbecuen, de andere in sportkleding. In flitsende outfits vliegen de hardlopers en de skeeleraars over het heuvelachtige parcours.
De fietsers vormen een categorie apart. De eerste keer zette ik voorzichtig aan op mijn simpele Cannondale, terwijl ik werd omringd door Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s. Het eerste rondje ging goed. En ook het tweede en het derde. Tijdens het vierde rondje besefte ik dat ik eigenlijk alleen maar mensen aan het inhalen was. En niet alleen de recreatiefietsers, maar ook al die Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s. Wat was hier aan de hand? Aan mij kon het niet liggen, want zulke enorme snelheden behaalde ik niet. Nee, het lag aan al die andere fietsers. Zij fietsten om te pronken. Niets meer en niets minder. In vol ornaat, gehuld in strakke broekjes, shirts en fietsschoenen, zijn het de flaneurs van Prospect Park. En hun Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s? Dat zijn de Porsches en Ferrari’s onder de tweewielers. Daar fiets je niet op, die laat je glimmen in de zon! En daarmee steek je de ogen van je medefietsers uit. Er was maar één conclusie mogelijk. Hier in New York is de racefiets een statussymbool.
'Is that the special black Cannondale Frameset with the hologram C logo?' hoorde ik naast me. Ik moest bekennen dat ik geen flauw idee had, maar dat de kans me bijzonder klein leek. Ik had de fiets bij aankoop uitvoerig geïnspecteerd en nergens iets overmatig reflecterends opgemerkt. Nee dus. 'Ok, just wondering.' En weg was de in vol ornaat gestoken renner, die mij de vraag stelde. Mijn fiets was duidelijk niet interessant genoeg. Maar gelukkig fietst hij heerlijk.