Die dag werd Zwarte Vrijdag genoemd omdat er bijna honderd Airborne-mannen sneuvelden en een veelvoud daarvan gewond raakte.
Na de gevechten was de 506e Airborne divisie naar Uden gemarcheerd. Ik was toen zestien, zat in vijf Gymnasium en had enkele jaren Engels gehad. Een oom kwam me halen omdat in hun boerderij Amerikanen lagen die zij niet konden verstaan. We hebben druk gekletst en adressen uitgewisseld. Bij gebrek aan een stuk papier liet een van hen mijn naam en adres zetten op een nieuw briefje van tien dat ze voor vertrek uit Engeland hadden gekregen.
Maandagmorgen waren ze alweer vertrokken en hebben we ze niet meer teruggezien. We hoorden dat ze eind september naar de Betuwe waren overgeplaatst.
Begin 1945 kreeg ik een brief uit Amerika van de moeder van Melvin Iseneker. Ze schreef me dat Melvin begin oktober zwaar gewond was geraakt bij Opheusden, dat een van zijn benen was geamputeerd. In zijn portemonnee zat nog een briefje van tien met mijn naam erop. Het was doordrenkt van zijn bloed. Hij was aan het revalideren in een hospitaal in Amerika en zou een kunstbeen krijgen.
Vanaf die tijd ben ik met hem blijven corresponderen. In de loop der jaren is hij enkele keren met vrouw en kinderen over geweest en zijn we een paar keer op bezoek geweest in Amerika. Omdat zijn voorouders in 1841 uit Duitsland naar de VS geëmigreerd waren, zijn we tijdens een van die bezoeken terug geweest naar het dorpje Hugstetten in het Zwarte Woud. Daar kwam op het kerkhof de naam van zijn familie nog voor (Eisenecker).
Melvin was bij de 50-jarige Bevrijdingsherdenking van de partij, al zat hij meestal in een rolstoel. Het lopen valt hem steeds moeilijker en hij is in de loop der jaren verschillende keren aan zijn been geopereerd.
Het briefje van tien was tot zijn dood vorig jaar in Melvins bezit, al was het ondertussen bruin verkleurd. Het blijft een kostbaar bewijs van vriendschap.