Mijn collega’s waren allemaal verliefd op haar. Ze lachten, floten, droomden van aandacht en meer, maar mij koos zij uit, toen.
Nu wilde ik zo snel mogelijk naar mijn meisje, om haar deelgenoot te maken van het ongelooflijke. Vroeg in de ochtend verliet ik het ouderlijk huis in Diemen en liep naar de Indische buurt in Amsterdam waar zij woonde. Ik verwachtte overal mensen te zien, geroep en vrolijkheid te horen, maar het was vreemd rustig in de stad. Ondanks het vroege tijdstip, het magere lijf en de lege maag was het lopen niet lastig. Integendeel, ik voelde me licht, met vleugels bijna, vol van haar en vol van het grote nieuws.
Hierdoor bereikte ik betrekkelijk snel de Indische buurt waar ik eveneens die serene stilte zag en proefde. Sliep iedereen nog? Ik liep de woning van mijn verloofde binnen, schoof de ramen open en ging achter de piano zitten. Met trillende vingers en een wild kloppend hart zette ik in en speelde zo mooi en zo hard als nooit tevoren.
Het duurde even voordat een eerste raam aan de overkant werd geopend, een deur op een kier kwam te staan. Ik zag verschrikte gezichten en mensen riepen me toe: ‘Hou op, ben je gek geworden? Hoe durf je? Straks worden we allemaal opgepakt’. Maar ik speelde verder, telkens hetzelfde en steeds opnieuw, ik kon niet meer stoppen. Pas op het moment dat mijn lief, mijn alles, naast me stond kon ik het uitbrengen, uitschreeuwen: ‘We zijn bevrijd!’.
Inmiddels waren de ouders, broers en zussen en ook de buren allemaal wakker; men verdrong zich rond de piano en voor de ramen en tezamen - ik zal het nooit vergeten - zongen wij het lied dat zolang niet gezongen mocht worden, ons volkslied, ons Wilhelmus van Nassouwe. Het was 5 mei 1945.
