Kees en Tonny zijn beiden opgegroeid in Ouderkerk aan de Amstel en in 1945 al enkele jaren verloofd met elkaar. Gedurende de oorlog werkt Kees in Eindhoven bij Philips Nat Lab. Tonny verblijft in Ouderkerk, helpt haar vader in de kleermakerij en zorgt lange tijd voor het gezin van haar zus, die in de oorlog overleden is.
Nederland is begin mei dan wel bevrijd, vrij verkeer tussen Noord- en Zuid-Nederland is door de verwoeste infrastructuur niet mogelijk. Daarvoor is, ook de eerste tijd na de bevrijding, een Travel Permit nodig. Iets waar niet gemakkelijk aan te komen is.
Kees heeft het geluk eind mei in Eindhoven een oud schoolgenoot tegen het lijf te lopen, die bij de ondergrondse werkt. Deze kennis is in het bezit van een dergelijke permit, om enige dagen zijn ouders in Amsterdam te bezoeken. Hij biedt Kees een lift achter op zijn motor aan.
Na een enerverende reis komt Kees laat in de middag aan in Ouderkerk. Vol verlangen zijn lief na lange tijd weer te zien stapt hij haar huis binnen.
De verrassing en blijheid waarmee hij in eerste instantie door haar familie ontvangen wordt slaat al gauw om in schrik en grote bezorgdheid want ´Waar is Tonny, heeft hij haar niet meegenomen?’
En zo hoorde Kees dat Tonny de dag daarvoor samen met zijn broer Koos naar Den Haag was afgereisd. Koos had gehoord dat vanuit Den Haag Nederlandse militairen naar Zuid-Nederland vertrokken en dat deze militairen bereid waren illegaal lifters mee te nemen. Koos wilde zijn geluk in Vught (daar woonde familie) en omstreken beproeven om een baan als bakker te vinden. Tonny had, na lang aandringen, toestemming van haar vader gekregen met hem mee te reizen om zo Kees te verrassen.
Maar waar was zij nu? Ze had de avond voor vertrek van Kees toch in Eindhoven aan moeten komen? Grote paniek!
Koos en Tonny was het in Den Haag die dag niet gelukt om een lift naar het zuiden te regelen. Het was inmiddels laat en zij wisten niet hoe ze dezelfde dag nog vervoer terug naar Ouderkerk konden regelen. Gedesillusioneerd zakten zij in een portiek neer om uit te rusten. De bewoner trof hun daar bij thuiskomst aan en bood beiden, na het aanhoren van hun verhaal, logies aan.
De volgende dag hadden zij meer geluk en kwamen ‘afgedekt met een zeiltje in de achterbak’ de ‘grens’ bij Nijmegen over. Koos reisde mee tot Vught, Tonny tot Eindhoven. Aangekomen in het pension, waar Kees woonde, hoorde zij dat Kees die ochtend voor een paar dagen naar Ouderkerk vertrokken was.
Tonny sloeg het aanbod om in het pension te overnachten af en besloot nog dezelfde dag terug te liften. Ze had geluk en werd via dezelfde route en procedure door Nederlandse militairen meegenomen tot Utrecht. Daar besloot ze te lopen, de Utrechtse baan af. De wind zat haar die dag mee, ze kreeg nog gedeeltelijk een lift op een motorfiets naar Duivendrecht. In Duivendrecht woonden vrienden waar ze een fiets kon lenen.
En zo kwam zij om 11 uur ’s avonds binnenvallen bij de dodelijk ongeruste familie. Een emotioneel weerzien tussen papa en mama volgde.
