‘Boven mij’ waren twee broers die twee en vier jaar ouder waren en uit angst voor de tewerkstelling in Duitsland zaten zij ondergedoken bij een boerenfamilie elders.
We woonden in Voorburg en vanaf 17 september 1944 waren mijn broers ook thuis en konden niet meer weg. Verder hadden wij nog een Joodse jongeman in huis die sinds 7 april 1943 bij ons ondergedoken zat. Vanaf oktober 1944 was er geen school meer. Ik volgde de HBS-opleiding op de Tweede Christelijke HBS op het Bezuidenhout in Den Haag. Ik zat in de vierde klas.
Doordat de jongens niet naar buiten konden, deed ik de boodschappen en de was en aan het eind van de oorlog, in maart, nog een hongertocht met mijn vader naar de Wieringermeer. Kan ik iedereen aanbevelen die af wil vallen!
Ons eten raakte aardig op en toen kwam de bevrijding! Ik had me er zoveel van voorgesteld! Mijn broers en de jongeman konden zo maar naar buiten! Wat een opluchting en ieder ging zijn eigen weg...
De eerste dagen was het wachten op de bevrijders. Het was heerlijk dat de druk van de opgesloten jongens was weggevallen. Maar de dagen verstreken en toen ik zag hoe men met ‘foute’ Nederlanders omging, werden mijn hoop en idealisme de bodem in geslagen.
Ik vond dat mensen opgepakt en later berecht moesten worden, maar net zo behandeld, op een manier waarmee we nu net verlost waren. Hoe men met ‘moffenmeiden’ omging, ik werd er niet goed van!
Terwijl ik toch echt niet zo’n lieverdje was. Maar de haat en de wraak die ik constateerde, daar schrok ik zo van dat ik nergens meer ben gaan kijken. Wat een teleurstelling was die bevrijding!
