Mij bestemming is een dorp ten oosten van Alkmaar, waar ik gastvrij word opgenomen in een gezin met zes kinderen. In dat dorp ga ik ook naar school samen met Jopie, mijn leeftijdgenootje in het gezin. Jopie en ik hebben verschillende taken. Eén ervan is om iedere dag na schooltijd melk te halen bij boer Koelemij, een heel aardige man.
Ik mis mijn vader en moeder en broertje, maar ik heb geen honger meer en er zijn hier geen razzia’s en huiszoekingen, zoals ik heb meegemaakt in onze straat in Haarlem. Hier zie je geen luid zingende Duitse troepen marcheren of groepen mensen die worden weggevoerd.
Als ik in bed lig, hoor ik geen laag overvliegende bommenwerpers, geen angstig makend afweergeschut. Steeds vaker dringen er nu geruchten door dat de oorlog voorbij is.
5 mei 1945
Eindelijk komt het grote nieuws: we zijn bevrijd! Bevrijding – het woord heeft een magische klank – ik word blij na al die jaren van angst en spanning. Jammer genoeg maak ik de feestelijke intocht van de Canadezen in Haarlem niet mee. De schoolkinderen uit het dorp krijgen een reep chocola en er is witbrood uit Zweden. Ik heb nog nooit zoiets heerlijks geproefd.
Op een middag kort na de bevrijding zijn Jopie en ik buiten aan het spelen. Ineens merken we dat er iets gaande is in het dorp. Er hangt een onheilspellende sfeer. Er is lawaai, dat steeds luider wordt. we lopen in de richting van het lawaai en zien een joelende menigte, die zich verdringt om twee boerenkarren.
Op de ene kar zit en jonge vrouw; haar hoofd is kaalgeschoren en met felrode verf beklad. het is een akelig gezicht. De mensen schreeuwen lelijke dingen naar haar. Op de andere kar zit een man. Ook hij wordt uitgescholden. Als Jopie en ik dichterbij komen zien we tot onze grote schrik dat die man boer Koelemij is. We kijken vol ongeloof toe.
Waarom zit hij daar? Wat heeft hij misdaan dat de mensen zo afschuwelijk tegen hem doen? We hebben medelijden met hem. We begrijpen het niet en worden heel bang. Stil en bedrukt lopen we naar huis.
