Op die dag loop ik onze straat uit, die doodloopt op de Kralingse Plas. Langs de oever daarvan is een terrein afgebakend voor het uitwerpen van voedsel. Daar ga ik naar kijken. Ik ben twaalf jaar.
Enorme bommenwerpers vliegen, met geopende bommenluiken, dreunend vlak over mij heen. En als iemand van de bemanning ziet dat je zwaait, dan zwaait die terug. Daar geniet ik intens van.
Even verderop vallen er grote en kleine voorwerpen uit de luiken en ik zie mensen die dingen lopen op te rapen.
De zak met vijftig (?) kilo bruine bonen heb ik niet horen aankomen. Hij slaat vlak naast mij in de stoep een diep gat. De wegspringende bonen schampen het vel van mijn benen.
Thuis is er niet veel aandacht voor mijn verhaal. Het valt ook wel mee. Mijn vader is zojuist opgeroepen naar het gebouw van de HBS te Koen waar in een haastig geïmproviseerd ziekenzaaltje ‘veel botbreuken’ zouden liggen, en hij zoekt wat verouderd verbandmateriaal bij elkaar. Hij is orthopeed.
Later zal hij verslag doen. Er lagen ook bewusteloze en zwaargewonde patiënten, die zo zonder middelen niet te helpen waren. Hij doet wat hij kan: hij behandelt de botbreuken.
Vreemde lichaamsvormen van enkele patiënten doen hem vermoeden met meerdere breuken te maken te hebben, en hij krijgt het pas door bij de derde patiënt die weigert daar verder op onderzocht te worden.
Het blik cornedbeef dat zojuist dienst arm uit de kom heeft geslagen, zal hij nooit gaan inleveren! Hij zal er straks, onder zijn kleren, mee naar huis gaan en daar zullen ze er verschrikkelijk blij mee zijn.
Mijn moeder is later nog bruine bonen gaan zoeken op straat. Er lagen er geen meer. Ze zag alleen een vreemd diep gat, en toen schrok ze eigenlijk pas echt.
