Na drieënhalf jaar in Frankrijk keerde hij terug naar zijn moeder, boers en zus in Alkmaar. Het verhaal is door zijn kinderen opgetekend.
We zijn niet met een officiële trein naar huis gegaan, maar met een vrachttrein.De reis van Parijs naar Nederland heeft een dag of zeven geduurd. Er was toen nog praktisch geen vervoer, ook niet in Frankrijk, want er was heel veel kapot.
Ik heb in Parijs ook nog veel plezier met twee vrienden gehad. Als we verlof hadden gingen we met ons drieën weg. Dan bleven we een hele nacht in de stad. Eén keer belandden we op een kermis. Een van mijn vrienden was een oersterke kerel en heeft bij een kraampje nog een schuitje met een gewicht kapot gegooid. We moesten toen weghollen omdat die man van die kermisattractie verschrikkelijk kwaad werd.
We lieten toen onze tijd in Parijs achter. Er bleven er ook een paar achter, want die hadden bijgetekend. Ik ben met een stuk of vier jongens weggegaan. Ik had toch een gevoel van berusting, zo van: ‘ik ga nu naar huis, ik heb die tijd gehad. We zullen wel zien hoe dat gaat, als ik thuis kom.’
Ik kwam midden in de nacht aan. Ze sliepen allemaal dus ik tikte op de achterdeur. Mijn moeder en broertjes kwamen allemaal uit hun bed. Daar zaten we dan. Dat weerzien was geweldig maar ik was doodmoe. Mijn moeder drong erop aan dat ik eerst maar naar bed zou gaan, maar ik zei dat dat altijd nog wel kon. Ik heb me nog even gewassen, want ik was zo smerig. Uiteindelijk ben ik in mijn bed gedoken en ik heb ik weet niet hoe lang geslapen.
Ze hadden voor mij bloemen gehaald en de vlaggen allemaal uitgestoken op straat. Ik vond dat wel heel bijzonder hoor. Ik ben in de straat ook nog even langs geweest om te bedanken en te vertellen hoe het me vergaan was. Dat was heel emotioneel, hoor. De eerste dagen leefde ik toch een klein beetje in een film. Er kwamen allemaal mensen binnen om me de hand te schudden.
Toen ik thuis was, kwamen de verhalen allemaal op. Ik had ook een drang om het kwijt te kunnen aan iemand. De een verwerkt het door stil te zijn, de ander verwerkt het door te praten. Ik heb altijd gepraat. Je komt uiteindelijk tot rust en dan ga je dat allemaal overdenken. Je krijgt dan ook weer de gevoelens van angst, alles wat je hebt meegemaakt komt dan toch weer boven.
