Herinnering I
Wij waren in september 1944 uit Bloemendaal naar Overveen geëvacueerd waar we het grootste deel van de beruchte hongerwinter in een steenkoud huis doorbrachten. Ik was bijna elf toen wij bevrijd werden. Op de bevrijdingdag besloten mijn ouders de nog niet opgeheven avondklok te trotseren en zich op straat te wagen.
Kort na hun vertrek hoorden mijn iets oudere broer en ik dat er buiten geschoten werd en toen onze ouders uren later nog niet thuis waren was onze conclusie dat ze waarschijnlijk waren neergeschoten. We moeten erg ongerust geweest zijn, maar ik herinner me eigenlijk alleen maar hoe wij allerlei plannen maakten om de volgende dag allerlei instanties te bezoeken om meer over hun lot en over onze toekomst aan de weet te komen.
Diep in de nacht kwamen ze tot onze grote opluchting toch nog thuis. Een kennis bleek de hele oorlog een genevervoorraadje te hebben bewaard om de bevrijding te vieren en bij die kennis bleken ze nu juist binnengevallen te zijn! Natuurlijk waren ze totaal niet meer aan alcohol gewend en de genever had zijn uitwerking dan ook niet gemist.
Herinnering II
Een paar dagen later was ik getuige van een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten. De gevangen genomen Duitse troepen werden afgemarcheerd richting Haarlem. Aan beide kanten van de weg stonden honderden mensen, maar het bijzondere was dat je als het ware een speld kon horen vallen.
De Duitsers, een trieste verzameling grijze muizen, liepen door een haag van mensen die ze zwijgend aankeken. Er heerste een doodse en tegelijkertijd ook dodelijke stilte, een stilte die gevuld was met gevoelens van haat en die alleen nog maar pregnanter was doordat zij werd doorbroken door het sloffende geluid van hun laarzen. Een totaal onvergetelijke scène die zich diep in mijn geheugen gegrifd heeft.
De oorlog die voor mij als bijna zesjarige begonnen was met het lawaai en geronk van vliegtuigen, eindigde daarmee dus in de meest indrukwekkende stilte die ik ooit heb ervaren.
