De eerste Tommy’s reden in een Jeep een fabriekspoort uit. Ze stopten en lachten naar me en gaven me ongevraagd een grote, dikke snee witbrood, dik besmeerd met orange marmelade. Dat brood en die jam waren totaal nieuw en ongekend lekker. Bittere sinaasappelmarmelade is nog altijd mijn favoriete jam.
Een opschrijfboekje leidde tot een kleine verzameling namen waaronder Mickey Mouse. Eén soldaat maakte - leunend tegen een babytank – een tekening van het insigne op zijn baret. Er werd een signaal geblazen voor verzamelen en de tekening blijft voor altijd onaf.
’s Middags arriveerden enkele vrachtwagens met Tommy’s die zich daar omkleedden. De soldatenjacks met koorden en andere versierselen waren iets uit een andere wereld. Er werden trommels en onbekende fluitende doedelzakken uit de vrachtwagens gehaald. De Schotse militaire band stelde zich op, er klonken commando’s en de mannen met hun vreemde pakken en rare blote knieën marcheerden en maakten muziek.
Mijn tien jaar oudere broer, kwam enkele weken later terug uit Nijmegen. Al snel ontdekte hij dat een bataljon Canadezen, bekenden uit Nijmegen, zijn intrek nam achter de Heuvelse kerk. De soldatenkok Edward bracht hij mee naar huis. Een kok moest vroeg op, daarom belandde Edward ’s nachts in het vrije bed van een andere broer bij mij op de kamer. Eén keer mocht ik voelen hoe zwaar zijn geweer was. Als ik naar bed moest stond het Monopolyspel al op tafel. Ze zeggen dat hij altijd won.
Onze Edward was bijzonder. Hij was ‘vrijwillig’ ingekwartierd en hij was een mooie donkere man met kroeshaar. In mijn herinnering was het de enige donkere soldaat die ik toen heb gezien. We hadden af en toe corned beef uit zo’n speciaal blikje. Op de dag dat Edward uit Tilburg vertrok moest er bij de Piushaven lang worden gewacht tot de militaire colonne kon vertrekken. Al die tijd mocht ik in de cabine van de keukentruck naast Edward zitten.
