65 Jaar Bevrijding

Lettergrootte:    
Screaming Eagles
17-09-1944, Son en Breugel
Zondag, 17 september 1944 kwam de Amerikaanse 101st Airborne Divisie (The Screaming Eagles) als engelen uit de hemel en bevrijdden ons dorp Son en Breugel. Deze dag heeft een enorme indruk op mij, toen zestien jaar, gemaakt.

Daags vóór onze bevrijding stond ik bij de plaatselijke slager in de rij om vlees te kopen, aangezien deze met een noodslachting bezig was. Duitse vliegtuigen kwamen laag over ons heen gevlogen en losten schoten om de mensen uit elkaar te drijven. Uiteindelijk kwam ik thuis zonder vlees.

De volgende morgen, gingen wij met het hele gezin naar de kerk om de vroegmis bij te wonen. Tijdens de dienst hoorden wij dat er buiten geschoten werd. Na afloop van de dienst werden bij het verlaten van het kerkgebouw, door de daar aanwezige Duitse militairen en officieren, de mannen gescheiden van de vrouwen en kinderen.

De mannen, inclusief mijn vader en twee broers werden gedwongen loopgraven en schuttersputjes te graven bij de brug over het Wilhelminakanaal. Deze brug was van vitaal belang vanwege zijn ligging aan de hoofdweg van Eindhoven naar Arnhem.

Rond het middaguur begon ‘Operatie Market Garden’. De Duitsers begonnen vanaf het kanaal te schieten. Mijn moeder werd doodsbang en wij zijn, samen met haar, mijn zusje en pleegbroertje de schuilkelder in gevlucht. Onze Duitse herder ging ook mee in de schuilkelder.

Tot tien zeer angstige Duitsers plaatsnamen in onze schuilkelder. Zij hadden allen grote handgranaten in hun handen. Mijn moeder besloot met de kinderen en de hond terug te kruipen naar het huis. Onze hond begon heftig te blaffen op de passerende, vluchtende Duitsers. Deze werd terstond door een van hen werd doodgeschoten, omdat zij bang waren verraden te worden.

Terug in het huis zochten wij een schuilplaats in de keukenkelder, onder de trap. Toen het rond vier uur wat rustiger werd kwam een van de buurjongens informeren of alles in orde was. Toen hij weer naar huis wilde gaan, begonnen wederom gevechten en adviseerde mijn moeder hem bij ons in de kelder te blijven. Terwijl hij in de deuropening stond van de kelder zakte hij plotseling in elkaar en lag dood op de grond. Vanaf het kanaal richting ons huis, ging een kogel door de voordeur, daarna door de trap en trof onze buurjongen rechtstreeks in zijn hart.

Deze avond heb ik de eerste Amerikaanse soldaten, die bij ons thuis om drinken kwamen vragen, ontmoet. Twee dagen later, op dinsdag avond, begonnen de schermutselingen opnieuw. Enkele Amerikaanse soldaten vertelden mijn vader dat ze telkens verrast werden door Duitse soldaten aan de Sonse kant van het kanaal, wat moeilijk te begrijpen was en of wij hierop misschien een antwoord hadden? Met mijn ‘MULO Engels’ lukte het me duidelijk te maken dat er oostelijk van ons een duiker is waar de Dommel rivier onder het Wilhelminakanaal door stroomt. De Duitsers gebruikten deze duiker om met kleine rubber bootjes de overkant van het kanaal te infiltreren. Een dag later kwam een Amerikaanse officier mij een prachtige gitaar brengen uit dankbaarheid voor mijn hulp.

Aan de noordkant van Son was een tijdelijk Amerikaans kerkhof (Wolfswinkel). Deze graven werden door de lokale bevolking geadopteerd en van bloemen voorzien. Later zijn deze graven overgeplaatst naar de militaire begraafplaats Margraten in Limburg. Het is voor mij een bijzonder grote eer om op Memorial Day, 30 mei a.s., namens de Vereniging van Airborne Vrienden op deze begraafplaats een krans te mogen leggen tijdens de jaarlijkse herdenkingsdienst.

Nu, 65 jaar na de bevrijding van Nederland, zijn wij nog steeds heel veel dank verschuldigd aan onze bevrijders. Wij zullen hen nooit vergeten.

 
Tijdlijn
  • 1942
  • 1943
  • 1944
  • 1945
  • 1946
  • 1930 - 1939
  • 1940 - 1949
  • 1950 - 1959
  • 1990 - 1999
  •