Historisch is het absoluut juist, met de Nederlandse taal (en fouten) van toen.
Uit dit verhaal blijkt hoe een meisje van zeventien jaar (eigenlijk nog een kind) dacht en welke verantwoording op haar schouders rustte. Ik was de oudste dochter uit een gezin van zeven kinderen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
Zelf heb ik tot 1957 in Twente gewoond. Daarna ben ik voorgoed vertrokken. Na 20 jaar in Brussel bij de Europese Unie te hebben gewerkt (pionierswerk om o.a. in de beginperiode een analistische boekhouding op te zetten voor Euratom) ben ik later getrouwd, we hadden een weekendhuwelijk. Nu woon ik alweer jaren te Alkmaar. Mijn echtgenoot is helaas overleden.
