Het geeft een treffende illustratie van de gemoedstoestand van althans een bepaalde groep mensen in die dagen. Deze onderduikers, ik schat tussen de 35 en 40 jaar oud, waren al enige jaren gescheiden van twee, elders ondergedoken zoons van circa 10 en 15 jaar oud. Zij wisten niet hoe het op dat moment met ze ging. Wat er met de ‘weggevoerde’ familie gebeurd was, was nog niet echt bekend en dus onzeker.
2 april 1945, Lieve vrienden en Nel
Even een groet van hier, laten we hopen de laatste. Hoe is’t bij jullie? Hier gelukkig alles O.K. Ook de patiënten, er is prettige hulp en achteraf bezien is ‘t misschien wel goed dat alles zich zoo geregeld heeft. In de lucht is ‘t hier erg druk en op de weg ook. Alles trekt richting Zwolle we weten niet of ze daar blijven of dat ze doorgaan?
Vorige week zit ik in de kamer. Daar suist een vliegtuig rakelings over ‘t huis. Ik naar ‘t raam om er naar te kijken, pats valt juist bom no.1. De ruiten vielen over me heen, ik de gang in. Onze gastheer riep: de voordeur moet open. Toen ik hem opentrok viel net bom no.2. Nu rinkelden de bovenruiten van de voordeur om m’n ooren, die vielen er liefst met sponning en al uit. Zoo vielen er 8 bommen op geen 200 m. afstand, vlak bij elkaar, een vreeselijk lawaai was het. En gister beschoten ze hier een trein vlakbij, er was zoveel afweergeschut op, dat er 2 jagers vielen, de ééne hier op de weg, de piloot lag er naast, de machine was wel in 1000 stukken. We zijn wel heel erg benieuwd hoe’t met jullie allen gaat, vooral ook met Nel en haar ouders. Schrijf maar eens gauw of nog beter, we komen wel eens aanwippen binnenkort. O jongens wat zal dat feestelijk zijn.
Veel hartelijke groeten
van jullie
Hilde [niet de echte naam]
Eergister trok hier een troep N.S.B.ers uit Aalten langs, een deel op boerenwagens, maar meest loopende. Ze zeiden dat ze naar Westerbork moesten, ze waren gevlucht voor de Engelschen, de stumpers! Excuseer dit geknoei, het wordt donker en we hebben geen stroom.
