Met regelmaat gaat iemand naar ons huis om etenswaren te halen, ik mag als hulpje mee. Als wij de haagafscheiding met de familie van Tiel passeren horen we de grootvader – in de volksmond ‘Pastorke’ genoemd – telkens ‘koppen om laag’ roepen als er een granaat overvliegt. De familie schuilt in een – in allerhaast gegraven – loopgraaf, heel wat minder comfortabel dan wij.
Alleen Pastorke, hij was een aantal jaren op een priesteropleiding, zit op een leunstoel aan het eind van het gat.
Tegen drieën horen we een sterker wordend klik-klik geluid dat de komst van de Engelse tanks aankondigt. We stormen de kelder uit, de straat op naar het Mauritsplein, daar staan tanks met uit de geschutskoepels wuivende mannen.
Op 24 september komt van oostkant van de stad een man over de voetbrug gekropen, de planken zijn immers door de Duitsers gesloopt. Hij vertelt aan de leden van de Knokploeg dat de moffen vertrokken zijn.
Ik ga naar de kapotte brug kijken. De machtige armen liggen op de bodem van het kanaal. Daar liggen ook pantservuisten en een grote plaat met Hitler erop; een prima plek voor hem.
De week daarop parkeren militairen hun pantserwagens in onze straat, tanks staan onder de eikenbomen aan de Wesselmanlaan daar waar nog onlangs de Duitsers profiteerden van het groene bladerdek.
Onze bevrijders vragen om inkwartiering. In onze kinderkamer wordt de Postoffice van de Scottish Gard ingericht, sergeant Bob is er de baas. Soldaten lopen in en uit.
Op een dag mogen we ons eigen huis niet meer in. Soldaten van de M.P. staan op wacht. We horen dat generaal Dempsie op bezoek is, ja in onze kinderkamer. Hij zal in de namiddag enkele lieden van de Gard onderscheiden die een Tigertank op de Duitsers hebben buitgemaakt.
Groot feest,wij kinderen krijgen chocolade. Helmondse meisjes flaneren in onze straat, de een na de ander krijgt verkering met een Tommy. Vader spreekt van ‘sletten’. Het is vreemd dat – al regent het niet – de paartjes onder een gascape dicht tegen elkaar staan. Er steken een paar tanklaarzen en een paar meisjesbenen onder de rubberjas uit.
Elkaar vasthouden heet ‘vrijen’. Kapelaan de Vreede van onze parochie laat overal papieren ophangen met: ’Noord-Nederland lijdt, Zuid – Nederland vrijt’. De meisjes hebben lak aan de tekst, ze zien hun kans schoon om eens lekker met een soldaat te zoenen.
