Negentien lentes en zo groen als gras.
Na winterse rijen van honger nu dit blije
dit Verrukkelijk Vervoer. Verlegen streek
mijn hand over het jasje van
de battledress en op de vraag gesteld
in mijn onwennig engels wat de held
voor werk deed ver daarginds in Canada
verstond ik iets van grounds en gardens en
even daarna ‘thats clean work’
langzaam en heel nadrukkelijk.
Stadskind dacht ik verbaasd aan
kluiten modder zwarte nagels maar
dorst niet verder vragen. Pas
heel veel later werd me
duidelijk wat hij bedoelde:
dat hij had ontdekt
hoe schoon de aarde voelde
aan handen die nog niet
met bloed waren bevlekt.
