Vanuit Nederland ontvangen ze schone nieuwe kleding en een voorschot om in het eerste levensonderhoud te kunnen voorzien. Ook de Nederlanders die naar het neutrale Zwitserland zijn gevlucht om bijvoorbeeld aan de Arbeitseinsatz te ontkomen, krijgen een voorschot voor hun eerste levensonderhoud.
Er wordt precies bepaald welke kleding mannen en vrouwen ontvangen. Hoewel het zomer is als de kleding wordt verstrekt, krijgt iedereen ook alvast warme kleding voor de komende wintermaanden.
Vooral veel mensen die uit Theresienstadt komen, ontvangen ook geld van Amerikaanse weldoeners. Dit extraatje is uiteraard zeer welkom. De Nederlandse gezagdragers blijken hier soms moeite mee te hebben. Een functionaris van het consulaat in Bern merkt op dat velen er zeer goed bij lopen.
Na de oorlog moet iedereen die een voorschot heeft ontvangen, dit terugbetalen. Diverse groepen mensen vormen hierop een uitzondering: mensen die in Theresienstadt gevangen hebben gezeten, mensen die gedwongen in Duitsland moesten werken, maar ontsnapt zijn naar Zwitserland, gevluchte politieke gevangene en mensen met een speciale opdracht van de geallieerden. Indien men tot een van deze groepen behoort, hoeft het voorschot niet te worden terugbetaald. De betrokkenen moeten wel uitgebreid hun verhaal weergeven en ook referenties opgeven zodat hun verhaal gecheckt kan worden.
Dhr. P. Ruiter schrijft naar aanleiding hiervan een brief dat hij in aanmerking komt om het voorschot niet terug te betalen omdat hij als gedwongen arbeider uit Duitsland gevlucht is. Hij geeft aan dat hij het als een moedige daad beschouwt dat hij heeft durven vluchten en daarvoor nu moet boeten omdat hij zijn voorschot moet terugbetalen. Daar komt bij dat hij onlangs, ook met deels geleend geld, getrouwd is en zo krap bij kas zit dat hij het voorschot niet kán terugbetalen.
