We waren blij en opgelucht, maar die eerset dag waren er geen uitbundige feesten. De enige muziek kwam van een groepje jongens, dat ieder uur op het dak aan de overkant verscheen en verbluffend goed 'In the mood' speelde. Ze kenden alleen dat ene nummer, maar waar en hoe deze (ondergedoken?) jongens het hadden ingestudeerd? Ik weet het niet, maar het maakte één ding duidelijk: we konden weer en we mochten weer!
In het westen van Nederland waren er geen bevrijders die de straten binnentrokken. De enige militair die ik op 5 mei heb gezien, was een Duitser, die midden op de verkeerloze Haagweg in Rijswijk liep, zijn geweer nog over de schouder.
Waar hij vandaan kwam en waar hij - richting Hoornbrug lopend - heenging? Ik weet het niet, maar ik zag een soort verlegen, verontschuldigende glimlach op zijn gezicht. Het was de enige keer dat ik iets van medeleven met een Duitser voelde.
