Mijn oom die al voor de oorlog veel contacten had in Polen had er de groet: ‘goededag’ in het Pools Djen Dobre aan toegevoegd. Na de bevrijding van Breda door de Polen passeerde mijn moeder met mij in de wandelwagen een officieel gebouw in de stad waar voor een Poolse soldaat strak in het gelid op wacht stond.
Bij het passeren van de indrukwekkende man groette ik hem met het geleerde Djen Dobre. Niet begrijpend waarom de soldaat niet reageerde zei ik: ‘hij zegt niks die rotmof’. Toen glimlachte de man en liep het gelukkig allemaal goed af.
