Nog zie ik als klein jongetje de Canadese tanks de hoek om komen. Nog zie ik de vele mensen die deze tanks omzoomden en gretig hun handen naar de soldaten uitstaken voor een sigaret of een reep chocola. Nog zie ik mijn oma, die in Arnhem woonde maar naar Velp moest evacueren, op de stoep van ons huis liggen. Zij was flauwgevallen bij de gedachte dat we waren bevrijd en dat zij spoedig haar dochter, die in Nijmegen woonde, zou terugzien.
Bevrijd waren we ook van de vele angsten die het leven in Velp beïnvloedden. De nachtelijke bombardementen (onder andere van de slag om Arnhem), de inslagen van bommen en granaten in huizen in onze directe omgeving. Maar ook het gefluit van granaten, het nachtelijk geluid van overvliegende V1’s waarvan er sommige in onze omgeving terechtkwamen, het schuilen bij luchtalarm kelder en schuilkelder.
Ik ben nog steeds bang voor onweer en schrik nog steeds van harde geluiden. Eigenlijk ben ik misschien nog niet helemaal bevrijd……
Laat dit nooit meer gebeuren.
