Op ons kantoor was weinig te doen. Daarom keken we vaak naar buiten. Ik zie nog de dikke Duitse soldaat voorzichtig met zijn karton eieren naar binnen schuiven.
Ja, die meisjes hebben geen honger, dacht ik.
Daags na de bevrijding stopte er een legervoertuig, witte ster op het portier, grote zwarte man aan het stuur, en een groepje pratende en lachende militairen ging naar binnen.
Ja, die meisjes worden niet kaal geschoren, dacht ik.
De bevrijding was heerlijk, zo’n opluchting. Ik zou uren over die tijd kunnen vertellen, ik was zeventien en weet nog alles. Nu ben ik 82, een oude vrouw. Ik hoop dat zo’n ellendige tijd nooit meer terug kan komen.
