Wij sliepen voor de veiligheid met z’n vieren op één kamer, mijn broer en ik in de serre en pa en ma in de aangrenzende slaapkamer. Als de grond te heet onder zijn voeten werd, zwierf hij vaak van de ene naar de andere onderduikplek. In de Noord-Oostpolder waar hij zich vaak schuilhield, werd het te gevaarlijk toen de Duitsers daar razzia’s organiseerden. Hij kroop daar door het oog van de naald maar overleefde de oorlog, veel van onze familieleden werden in de kampen vermoord.
Toen de bevrijdingsfeesten losbarstten vroeg ik mijn vader of we op de Valkenboslaan ook een feest konden organiseren. Mijn vader stak toen met de middenstanders in de buurt de koppen bij elkaar. De sigarenhandelaar, de groenteman en het schildersbedrijf. Zij vormden samen het feestcomité. Er zou een groot feest komen waarbij wij kinderen een maple leaf, een Canadese esdoorn, mochten planten.
Op de foto zijn ook de Canadese officieren te zien, zittend op de eretribune. Mijn vader zit in het midden, met bril, en naast mijn vader staat loco-burgemeester Feber van Den Haag. Ook nog wat jongens links met oranje sjerpen. Zo zagen wij er uit in mei 1945. Het meisje met de vlechten ben ik, 11 jaar en naast mij zit mijn broer, 9 jaar.
Helaas was ik te jong voor de Canadezen. Zij kwamen Den Haag binnen met jeeps en daar klommen wij dan op, we kregen chocola en biscuitjes, maar als de meiden van 15 en 16 op hun voertuigen klommen werden wij kinderen er vanaf gegooid. De chocola, die we jaren niet geproefd hadden, smaakte als hemelse modder. In mijn hele leven heb ik geen grotere feestvreugde gekend dan na de bevrijding. De Duitsers verlieten op een slof en een oude voetbalschoen met hun ijzeren etenspannetjes via de Laan van Meerdervoort Den Haag. Wat heb ik met veel plezier gekeken naar een leger dat met gebogen hoofden en totaal verslagen terugkeerden naar hun Heimat. De dag van de bevrijding herinner ik mij beter dan alle andere dagen van mijn leven.
