Ik begrijp niet goed waarom iedereen, goedbedoeld, dat wel, over Willemientje spreekt. In mijn fantasie gaat het om twee meter majesteit - ooit dacht ik zelfs dat ze nooit, zo ordinair, naar de wc hoefde. Daar past toch geen verkleinwoord bij.
Op woensdag 22 maart 1945 bezoekt ze Den Bosch. Vanzelfsprekend aanleiding om met moeder, broertje en zusje naar de Brabantse hoofdstad te lopen, in fikse pas. Over de wiebelende plankjes van het smalle voetgangersbruggetje met als leuning slechts een touw, pal naast de Baileybrug en hoog boven het kolkende water van de Aa en Dommel, die daar ongeveer samenkomen en de Dieze vormen. Voor iemand als ik, met een bijna ziekelijke hoogtevrees, geen pretje.
Tussen nog wallen van puin (er vielen, zo werd later geboekstaafd, minimaal 150.000 granaten op de stad) door de Vughterstraat naar de Markt, waar het zwart van de mensen staat.
En dan wordt mijn zoveelste kinderdroom verstoord. Op het bordes van het beschadigde stadhuis verschijnt een piepklein dametje, een opoetje met van die dunne beentjes.
We zingen uit volle borst het Wilhelmus en Oranje Boven en ook aan juichen geen gebrek. Omgeven door allerlei hoge omes blijft ze zeker wel een kwartier staan, terugzwaaiend. Dan weer op huis aan.
Nog maar nauwelijks de Markt de rug toegekeerd horen we het zo bekende gehuil van granaten en de inslagen. De Duitsers hebben vanuit Hedel, aan de overzijde van de Maas, hemelsbreed vijf kilometer van de stad, een salvo op het centrum gelegd. Waarschijnlijk verraden werk. Gelukkig is de Markt al grotendeels leeg. Toch vallen er nog zes doden en tien gewonden.
