Ik herinner me nog goed dat vijf jaar eerder de Duitsers Stadskanaal binnentrokken, maar toen ze voor een opgeblazen brug kwamen, keerden ze tot onze vreugde ( ik was toen zeven jaar) terug naar Onstwedde. De vreugde was van korte duur.
Nu, vijf jaar later, zien we ze vluchten voor Canadese en Poolse troepen. Wat gebeurt er heel onverwachts? Een Duitse officier stapt tijdens z’n vlucht van z’n fiets, komt naar me toe en geeft me 10 gulden met de vraag of ik die aan de boekenzaak wil geven, want hij had geen tijd gehad om zijn geleende boek terug te brengen…! Zulke Duitsers waren er dus ook!
De volgende dag komen de Canadezen en de Polen. Samen met een Rotterdamse evacué die vanwege de honger in hun stad bij ons was ondergebracht, liepen we de bevrijders tegemoet. Maar een groep Duitsers die zich verderop met machinegeweren had verschanst , begon te schieten. Wij, jongens van twaalf, zochten bescherming tussen de huizen en keken vol bewondering naar een Canadees die staande in z’n gevechtswagen een ret-te-te-tet kogels afvuurde. De hulzen vlogen in het rond, daar wilden we toch wel een paar van hebben.
Even wachten tot het stil was en dan snel heen en terug, niet beseffend dat mijn ouders in doodsangst in de kelder zaten en niet wisten waar deze twee jongens waren. Daar kregen we later natuurlijk wel iets van te horen. Maar ja, het was natuurlijk wel interessant om te zien hoe de Duitsers verjaagd werden en het was de volgende dag ook interessant om te zien hoe een Duitse soldaat zijn uniform had verruild met de kleding van een etalagepop. De pop had hij in uniform neergelegd met een machinegeweer in de handen.
En de dagen erna was het hosanna. Drommen mensen langs de weg als voertuigen met Canadezen of Polen langs trokken. En wij? Wij hadden iets bedacht. Wij ontdeden dunne twijgjes van hun bast sneden ze in stukjes van 7 cm en gooiden dan een handvol van deze witte stokjes onder een voertuig door…. Wat een effect! Men dook op de stokjes omdat ze zo verdraaid veel op sigaretten leken! Dat was lachen. Rotjochies waren we toch.
