Er ging geen dag voorbij of ik zag mijn opa, oma of tantes, ooms en/of hun kinderen. Dat was heel handig, in ieder geval wat eten betrof. Toen er helemaal niets meer te koop was, gingen mijn ouders en andere familieleden samen op zoek naar eten en meestal aten we het ook samen op.
Ze gingen eerst richting Halfweg, en later, toen de boeren daar ook niets meer hadden, verder Noord-Holland in. Het gebeurde allemaal lopend met de bolderkar, want fietsen waren er niet meer. Er als er al een was, dan waren er geen banden en reden we op de velgen. Dat was niet zo prettig!
Op een dag in mei gebeurde het. Ik merkte dat ik helemaal alleen in huis was. Alleen mijn kleine broertje lag in zijn bedje te slapen. Ouders waren weg. Ik rende naar beneden en belde naast ons in de hoek bij mijn opa aan (oma was in 1944 overleden). Daar ook niemand thuis. Op naar mijn tantes. Ik ging de hoek om, naar de Hoofdweg en toen zag iets wat ik nooit zal vergeten.
De hele Hoofdweg was gevuld met langzaam rijdende tanks met daarop Canadezen en natuurlijk heel veel meisjes, allemaal uit mijn buurt. Ik stak over en ging heel dicht bij de tanks staan, want ik zag dat er wat werd uitgedeeld.
Verlangend keek ik omhoog en ja hor, op een gegeven moment kwam er iets in mijn richting en ik slaagde erin het op te vangen. Het bleek een plak chocolade te zijn. Ik wist toen nog niet dat het zo heette, want ik had het nog nooit gezien. Maar ik vond het zo lekker! Het ging schoon op, die plak. Nog steeds ben ik dol op chocolade, in allerlei vormen.
Ook werd er kauwgom uitgedeeld, in de vorm van roze zuurstokken. Een soldaat heeft mij voorgedaan hoe het moest en hij maakte waanzinnig grote bellen die bij het klappen veel lawaai maakten. Geweldig vond ik dat. Ook ving ik nog een pakje sigaretten. ‘Dat is voor mijn vader!’, riep ik luid, bang dat het zou worden afgepakt.
Ik herinner me dat ik een eind ben meegelopen met de tanks, want ik wilde er natuurlijk ook bovenop zitten. Maar die soldaten hadden voor mij geen aandacht, ik was nog veel te klein. Hoe lang ik daar heb gestaan, weet ik niet meer. Mijn ouders en familie heb ik er niet gezien, maar ik was ze door dit gebeuren helemaal vergeten.
Uiteindelijk ben ik weer naar huis gegaan. Mijn ouders waren inmiddels ook thuisgekomen en trots liet ik mijn buit zien, althans wat er nog van over was. Mijn vader was in de wolken!
’s Avonds kwam mijn nichtje op de kinderen passen, want mijn ouders gingen feesten in de stad. Ik was kwaad, ik wilde natuurlijk mee. Later hoorde ik dat ze met z’n allen naar de Dam waren gegaan en de hele avond hadden ‘gehost. ‘Wat is dat, pap?’ vroeg ik. ‘Hossen is een soort dansen, dat doe je als je heel blij bent. En dat zijn we, want de oorlog is voorbij’, zei mijn vader.
