Daarna kwamen de gliders waarin hun benodigde materialen werden aangevoerd. Dat de parachutisten onder vuur lagen van de Duitse troepen op de grond drong op dat moment nog maar net door in mijn tienjarig besef van leven. Mijn moeder vond het oprecht smartelijk, maar vader boog zich over haar en verzekerde haar met grote overtuiging dat dit ‘absoluut noodzakelijk’ was. Een vroege filosofische gedachte zette zich vast in mijn geest: ‘Moeder toch, bedenk dat dit het begin van het einde is!’ Hij jubelde het zowat en ik bedacht dat dus het einde een begin kan hebben. En het einde begon te groeien. Eindhoven werd bevrijd.
Waarom we die landing zo precies hadden kunnen volgen kwam doordat ons huis in Eindhoven hooguit enkele honderden meters verwijderd lag van een van de Philips fabrieken. Daar werd Wolframdraad gemaakt voor in gloeilampen. Philips fabriceerde nogal wat voor de Duitsers en dus waren die locaties vaak doelwit voor de geallieerden. Het gezin zou veiliger zijn buiten Eindhoven.
Mijn ouders hadden een timmermansschuur gevonden, waarin een minihuisje werd geïmproviseerd. Overdag werk en school in Eindhoven en ’s nachts ‘veilig’ in het dorpje. Die veiligheid was betrekkelijk, want de boven Eindhoven aangeschoten vliegtuigen kwamen het liefst buiten de stad omlaag, bijvoorbeeld in het korenveld. Maar de gevaarlijke fabriek stond niet tegenover onze bedden en van daaruit hadden we wel een wijdse blik over het landschap en het landingsterrein bij Son.
Toen bleek dat Eindhoven niet langer gebukt ging onder de Duitsers wilden mijn grote broers en ook mijn ouders bij dat feest aanwezig zijn. Fietsen werden versierd en ook de kleding werd, voor zover dat mogelijk was, aangepast in rood-wit-blauw of oranje. Op naar het feest, vader, moeder en vijf kinderen. En feest was het in de stad.
Tanks reden door de straten, de burgers dansten, zongen en omhelsden elkaar en mijn vader haalde zijn grote schat tevoorschijn: zes flessen Franse cognac die hij de hele oorlog had bewaard voor dit moment. Die dag schonk hij een vermogen uit voor alle buurtbewoners, maar hij deed het met volle overgave en iedereen vond het normaal. (In de latere winter, toen er werkelijk geen eten meer was voor zijn gezin en zijn veertien binnengevallen evacués zal hij er nog wel eens met verlangen aan hebben gedacht: prachtig ruilobject. )
