Ik ben vier jaar oud en mag aan de hand van mijn oom meegenieten van dit schouwspel. Zoveel vrolijke mensen heb ik nog nooit bij elkaar gezien! Mijn moeder, broer, zus en ik zijn in 1944 bij mijn oma ingetrokken, omdat het in ons huis te gevaarlijk werd. Er werd daar, bij het spooremplacement, veel geschoten om de toevoer van voedsel voor de Duitsers te beschermen. Ook bij de bombardementen was het spoor een gewild doel.
Mijn zus, zes jaar ouder dan ik, ging vaak kijken als de vrachtwagens het voedsel van de treinen hadden overgeladen en er dan bij het transport wel eens een sinaasappel of komkommer van de vrachtwagen viel.
Bij mijn oma was het dus een heel huis vol, want met ons woonden ook drie ongetrouwde ooms en een ongetrouwde tante.
Op die prachtige Bevrijdingsdag besloten een oom en de tante om op hun fietsen (met houten banden) naar Geldrop te gaan, waar veel familie woonde en waar ze weinig of geen contact mee hadden gehad, doordat de Duitsers dat hadden verhinderd.
Nietsvermoedend waren oom en tante afgereisd en hadden wij ’s avonds een karig feestmaal genoten. Oma had zowaar een toetje van geklopt eiwit en limonadesiroop gemaakt, wat wij kinderen een ‘Hemaatje’ noemden.
Toen begonnen plots de sirenes te loeien! Niemand kon het geloven. We waren immers bevrijd. Was dit een mop? Toen de sirenes aanhielden gingen we, zoals gewoonlijk, naar de kelder om te schuilen. Het bleek later dat de Duitsers nog even een represaillebombardement uitvoerden om de geallieerden te laten zien dat ze nog niet verslagen waren en om de opmars naar Nijmegen en Arnhem te stoppen.
Het was een heel heftige aanval en veel Eindhovenaren dachten de dans te zijn ontsprongen werden toch nog de dupe, de ravage was enorm.
Mijn oom en tante waren nog niet thuis toen het bombardement begonnen... Verslagen zaten we met z’n allen in de kelder op de houten kistjes, tussen weckflessen en de geurende appeltjes op de kranten uitgespreid, een paar zakjes kolen (puur goud in die tijd!) en altijd een voorraad water. Het duurde eindeloos en er kwam maar geen sirene om aan te geven dat het gevaar was geweken.
Zelfs ik besefte, zo klein als ik was, dat dit heel ernstig was. Deze goedlachse familie, die bij eerdere bombardementen toch ergens, ondanks de spanning, altijd een beetje humor inbouwde, was nu heel bang.
Toch, midden in de nacht, ging de kelderdeur open en liepen oom en tante ongedeerd de keldertrap af. Ze hadden in greppels gelegen om te schuilen voor al het geweld en kans gezien om lopend het huis te bereiken. Wit om de neus en vies van de modder maar met een grote glimlach vlogen ze de familie in de armen. Ik zal dit nooit vergeten!
