Het einde van de oorlog was minder onverwacht. Nu was het geen water maar granaatvuur die de Grebbelinie verdedigde. Ook toen moesten wij verhuizen, maar dit keer naar de boerderij van de buren aan de overkant van de weg. In ons huis kwam een commandopost, maar de koeien bleven in de stal aan onze zorgen toevertrouwd.
Het granaatvuur kwam meestal omstreeks melktijd, maar deerde ons gelukkig niet. Op zondag 6 mei was het trouwens al een week ‘Waffenruhe’, toen wij op de toren van Soest, dus achter de Duitse linie, de rood-wit-blauwe vlag zagen. Iemand van ons mocht er heen onder geleide van een soldaat. Na een paar uur kwam hij terug met de krant Vrij Nederland met op de voorpagina; ‘ONDERDRUKKER VERSLAGEN; NEDERLAND VRIJ!’
Deze werd voor de commandant op tafel gelegd. Die had daar zichtbaar moeite mee, maar hij vermande zich en liet mijn moeder halen. Zij kreeg te horen dat zijn staf het huis ging verlaten zodat wij weer in ons eigen bed zouden kunnen slapen. Moeder overzag de toestand van het smerige huis en de niet te verschonen bedden en zei: ‘Dat kunnen we beter morgen regelen.’
Vermoedelijk heeft zij daarmee onbewust de eer van de commandant gered, want even later werden wij namens hem uitgenodigd voor een afscheidsdiner.
Het werd een bizarre maaltijd met mijn ouders en de Duitse officieren, bediend door soldaten en de kok van de commandant.
Op 7 mei waren ze nog niet weg. Het leken er zelfs meer want de gevechtposten waren niet bemand. De kok wilde ons laatste varken slachten. Vader zei echter: ‘Ik ben toch weer de baas? Dan krijg je het varken niet.’
De soldaten groepeerden zich rond een emmer om aardappelen voor een (vleesloze?) maaltijd te schillen. Toen kwam het bevel: ‘Zwölf Uhr Abmarsch’ en tien minuten later marcheerden zij weg. De vreugdedans om de bevrijding werd verzorgd door onze koeien, die wij onmiddellijk in de wei brachten. (Gelukkig bleken er geen mijnen te liggen.) Wij moesten weer aan het werk voor het schoonmaken van de stal en het huis.
