Wij hadden in het westen een afschuwelijke herfst en winter achter de rug. Vanaf oktober geen elektriciteit, geen gas en we zaten in de kou ! In de maand april hoorden we en voelden we dat het einde van de oorlog nabij was maar wat duurde 't nog lang!
En de druk en angst wat ons nog boven 't hoofd zou hangen was groot.
Maar de dag die de diepste indruk op me heeft gemaakt was niet 5 mei maar de zondag 29 april 1945. De weken ervoor hield de distributie van voedsel helemaal op, niets meer op de distributiebonnen en geen brood meer.
Zondag 29 april hoorden we als gerucht dat de Engelsen voedsel zouden droppen. En ja hoor, aan 't begin van de middag hoorden we vliegtuigen komen.
Ons huis had een plat dak en we klommen via het balkon op 't dak en ja hoor. We zagen veel vliegtuigen en er vielen geen bommen maar pakken naar beneden , onder andere boven Meyerdal. Wij stonden echt te huilen van geluk.
De distributie van de inhoud van deze pakketten kwam een paar dagen later. Ik herinner mij thee, blikjes met meat en vegetables en een soort crackers die heel voedzaam waren.
Een paar dagen voor 5 mei kwamen geloof ik de Canadezen, onze bevrijders. Ze werden gehuisvest in scholen in de Zonnnenbloemstraat en in de Dalton H.B.S.
Iedere avond gingen we daarheen en spraken en dansten we met onze bevrijders.
Tweede Pinksterdag 27 mei was ook een hoogtepunt. De parade van het Canadese leger die langs ons huis door de Laan van Meerdervoort trok. We hadden wel vijftig mensen in huis die dag die allemaal wilden kijken. Helaas regende het die dag.
