In de nacht van 12 op 13 april sliep ik thuis bij mijn ouders aan de Brink in Assen. Met meerdere buren bivakkeerden we in ons souterrain. We hoorden veel geschut en lawaai, vanuit de ramen keken we op straat. Nog op de 12e april hadden we in het ziekenhuis een telefoontje gehad van een Asser jongen die oprukte met de Canadese troepen en hij vertelde dat ze al in Hooghalen waren.
Tegen een uur of zes zagen we vanuit het souterrain ineens Canadese soldaten van portiek naar portiek springen, vlak bij ons huis. Mijn broer en ik renden, ondanks protest van mijn moeder, naar buiten. Daar vlogen wij de soldaten om de hals. Ze vroegen waar de burgemeester was en of het ‘a Nazi’ was. Antwoord: ‘Ja!’ Waarop ze zeiden: ‘Come on!’ Wij met hen naar het gemeentehuis, schuin tegenover ons huis, en daar stond meneer al, keurig op de stoep… Hij werd snel afgevoerd.
Toen kwamen er meer mensen naar buiten en het was een ontroerend gezicht toen een poosje later een tank met daarop 3 Asser jongens de stad binnenreed. Eén van hen was de zoon van onze buren en hij reed met de tank langs het huis van zijn ouders!
Na enige tijd gingen de deuren van de gevangenis open en kwamen de gevangenen naar buiten. De Duitsers hadden helaas die ochtend nog snel een paar gevangenen in het Asser Bos doodgeschoten. Gelukkig is de bevrijding van de stad zelf, op wat kleine vernielingen aan bruggen aan de weg naar Groningen na, goed verlopen. En voor mij kan vrijdag de dertiende nooit meer stuk!
Onze omgeving stond ineens vol tanks en de soldaten (allen Canadezen) bakten eieren op de hete motorkap van hun tank; het was schitterend zonnig weer. Ik meldde me in het ziekenhuis bij de kinderarts bij wie ik toen op de poli werkte, maar de dokter zei: ‘Ga maar feest vieren!’ Dit was niet aan dovemansoren gericht… Het werd echt een feestdag.
Aangezien Assen een garnizoensstad was en dus grote kazernes had, waren er veel Canadese en ook andere troepen ondergebracht. De militairen wilden natuurlijk wel eens een gezellige avond hebben en zo werden de zusters van het ziekenhuis uitgenodigd voor een dansavond. We werden opgehaald in met bloemen versierde jeeps (een èchte versiertoer!) en gechaperoneerd door de directeur en directrice. Het was een feestelijke avond waarop wij werden verwend met allerlei heerlijkheden, waaronder chocolade.
