Het achterste deel van die Steendijk was een van de drie straten in Assen die gevorderd waren door de bezetter om er vrouwen en kinderen te huisvesten uit het gebombardeerde Hamburg en Bremen. Hoe erg een oorlog ook is, voor ons kinderen (ik was elf jaar) was het grotendeels een prima tijd. Veel te beleven en veel vrijheid. Alleen ’s nachts, wanneer de bommenwerpers heen en weer naar Duitsland vlogen, was het minder prettig. Bovendien heb ik de vierde en vijfde klas van de lagere school niet gezien. Wat we toen allemaal uitspookten, hebben mijn ouders nooit geweten.
12 april. De bevrijding van Assen naderde. We woonden in de Julianastraat in het huis van een tante. Na een nacht in de kelder te hebben gezeten klonk het op straat: we zijn vrij! Meteen naar buiten, waar bleek dat er plotseling veel meer jongens van rond de twintig in de straat woonden dan ik tot dan had geweten.
13 april, 6 uur ’s ochtends. In de Rolderstraat zag ik de eerste Canadezen. Ze zaten in twee carriers met hoge zwiepantennes. Plotseling, na wat radiogekraak, draaiden ze 180 graden en ze reden weg. Ik wist niet wat ik zag. Die dag was een groot feest. Een kilometers lange stroom tanks, jeeps en vrachtauto’s trok voorbij richting Groningen.
Maar…. in de Julianastraat vond die dag ook een dramatische gebeurtenis plaats. Er zat nog iemand verborgen die gegrepen moest worden. Een Canadees voertuig verscheen met daarop een viertal zware mitrailleurs. In enkele minuten was de verdachte woning volkomen doorzeefd. Ik stond er met de neus bovenop en te trillen op mijn benen.
Het tragische van deze actie was dat een buurvrouw door een afgeketste kogel dodelijk werd getroffen. Een tweede slachtoffer werd een jongeman van de B.S., die per ongeluk voor de foute persoon werd aangezien, en door eigen mensen op een dak werd neergeschoten. Dit alles wierp een onuitwisbare schaduw over het geweldige bevrijdingsfeest. Assen mag ook dit nooit vergeten!
