In het dorp waar ik woonde was er een actieve verzetsgroep, de Burger Strijdkrachten (BS). Het was niet duidelijk of de Duitsers hiervan wisten. Op zaterdagmorgen 5 mei kwam die verzetsgroep bij elkaar. Zij hadden wapens die gedropt waren door de ‘Tommies’. Een eenheid Duitse soldaten (misschien op de terugtocht naar Die Heimat) kwam de verzetsgroep tegen en er is toen nog behoorlijk gevochten Er zijn doden en gewonden gevallen. Dit was heel bizar na de vredesverklaring.
Nadien begonnen ook in mijn dorp de zogenaamde feestelijkheden. Er werd gevlagd en gejuicht en de moffenmeisjes werden kaalgeschoren. Het gewone leven kwam langzaamaan weer op gang, al werden er veel lege plaatsen betreurd. Voor de ‘zwarthandelaren’ (mensen die veel verdiend hadden door alles voor veel te veel geld te verkopen) kwam er een domper. Het geld wat niet te verantwoorden was, werd ze afgenomen. Er kwam ander geld en ieder mocht 10 gulden houden (het tientje van Lieftinck).
Distributiebonnen bleven ook nog een hele tijd bestaan. Het duurde lang voor alles weer in goed banen geleid was. Voor de jeugd waren er nog wel leuke dingen zoals optredens van muziekgroepen en op Koninginnedag (31 augustus) weer feest.
Er gingen soldaten naar Indonesië om de mensen daar te bevrijden van de Japanners, maar ze vergaten dat ze zelf ook als een soort bezetter kwamen. Dat werd ze wel duidelijk gemaakt en het was dus voor niets geweest.
De Amerikaanse soldaten maakt furore in sommige steden. Veel meisjes vielen voor hen, maar dikwijls liep het op een teleurstelling uit. 'Trees heeft een Canadees' was een hit in die tijd.
Dit is het verslag van een vrouw uit Berkel en Rodenrijs (Zuid-Holland),toen 17 jaar en inmiddels (maart 2010) 81 jaar oud.
