Op de zaterdag (5 mei) liep in de middag het kantoor van mijn vader vol met ondergrondse figuren – al of niet bewapend. Maar ’s avonds om ongeveer 19.00 uur keek ik wat (....) en zag een Duits DKW-autootje stoppen met een vrachtautootje met daarop een kanon.
Ik herkende een van de Duitse soldaten daarbij als een ‘Fallscheinjager’. Ze lieten het kanon draaien in onze richting. De ondergrondse beneden verdween door de achterdeur. Ons gezin ‘dook onder’ bij kennissen – en dat op de laatste dag van de oorlog!! De genoemde Duitsers vochten in Berkel Rodenrijs met de BS.
We kwamen op zondag weer thuis en mijn vader zei:’We gaan naar de Hoogmis’. De mis werd gelezen door pastoor Helmer. Aan het einde van elke Hoogmis bad hij tot onze verrassing het gebed voor de Koningin. Dat was tijdens de bezetting ten strengste verboden. Toen draaide hij zich om en zei tegen het koor en de organist ‘Het Wilhelmus’.
De hele kerk ging staan en we zongen allen ons volkslied. Ik keek op naar mijn vader en ik zag de tranen over zijn wangen gaan. Hij was blij met de vrijheid en tros op het feit dat hij zijn bezin onbeschadigd door de oorlog had geloodst.
Ik weet zeker dat dit Wilhelmus het mooiste Wilhelmus was en zal zijn voor allen in de kerk. Dat moment is voor mij nog altijd emotioneel – na al die jaren.
