Wat waren we blij dat we bevrijd werden. Eindelijk konden we zonder angst de straat op. In ons dorp, Santpoort, werden we door Canadezen bevrijd. Jammer genoeg heb ik nooit met hen kunnen praten omdat het Franstalige Canadezen waren en ik hun taal niet sprak.
Wat was het een wonder dat ik allerlei vrienden na lange tijd terugzag. Ik wist vaak niet of zij nog leefden, of dat zij ondergedoken waren.
Als de Canadezen door ons dorp reden gooiden zij sigaretten naar ons toe. Nooit hadden wij een sigaret gerookt, maar we wilden het nu toch proberen en…wat werden we er ziek van!
Toen ik met je mee naar huis ging kreeg ik van je moeder een reep chocola, zij had er een paar bewaard gedurende de hele oorlog. Toen ik naar huis ging peuzelde ik de reep helemaal alleen op. Ik voelde me er erg schuldig over omdat ik niet gedeeld had met mijn huisgenoten. Nooit had ik chocola geproefd.
Samen met jou achterop gingen we op een oude fiets, zonder banden, naar Haarlem. Op de Grote Markt was een soort schavot gemaakt. We stonden vooraan en zagen hoe meisjes die zich met de Duitsers hadden ingelaten op stoelen waren vastgebonden en kaalgeschoren werden. Ook werden ze nog met een soort rode menie overgoten. In ons dorp waren geen meisjes die een relatie hadden met Duitsers, althans het is mij niet bekend.
Het is heel moeilijk om een deugdelijk verhaal over de bevrijding te vertellen. Omdat meteen alle ellendige herinneringen aan de oorlog boven komen. Die herinneringen bezorgen me vaak nog nachtmerries. We hadden net die afschuwelijke Hongerwinter achter ons. Ik was de enige die af en toe nog wat eten voor ons gezin bij elkaar scharrelde. Nog zie ik voor me hoe mijn moeder wanhopige pogingen deed, om de weinige kleren die we hadden, te wassen zonder zeep en warm water.
Ook de herinnering aan de afschuwelijke kou van die winter! We gingen al om vier of vijf uur naar bed, want er was geen licht, geen warmte en geen eten. Het waren toestanden allemaal, wat hebben we een moeilijke jeugd gehad. Niemand kan zich nu nog een voorstelling maken hoe het was.
De bevrijding was een zegen. Ik ben de bevrijders nog altijd intens dankbaar dat ze de moeite genomen hebben om ons, zo ver van hun eigen huis, te komen bevrijden. Met mijn eigen kinderen heb ik eigenlijk zelden gesproken over alles wat we die vijf jaar hebben meegemaakt.
