Om de jongeren alvast voor te bereiden op militaire dienst, doen de Jeugdstormers veel aan sport. Na de bevrijding worden diverse oudere leden van de Jeugdstorm veroordeeld voor hun lidmaatschap.
Veel kinderen van NSB’ers worden lid van de Jeugdstorm. De vader van Hendrik is lid van de NSB en dus neemt Hendrik vanaf april 1942 deel aan de bijeenkomsten en activiteiten van de Jeugdstorm. In 1943 neemt hij deel aan een Weersportkamp in Duitsland. Daarnaast wordt hij aangesteld als hulpkoerier voor de Landwacht Nederland.
Na de bevrijding wordt Hendrik opgepakt en komt hij in interneringskamp Westerbork terecht. Als bewijsmateriaal voor zijn daden wordt zijn dagboek in beslag genomen. De passages die duidelijk zijn Duitse sympathieën aangeven, worden rood onderlijnd. In het verslag dat de Politieke Opsporingsdienst (POD) schrijft, wordt melding gemaakt van het dagboek en allerlei passages worden geciteerd in het proces verbaal.
Zijn moeder schrijft direct een brief naar de POD. Ze is er van overtuigd dat ‘haar zoon niets ten laste kan worden gelegd en dat hij zelf geen lid is van de NSB, noch is geweest (behoudens dat hij eenige keeren met den jeugdstorm heeft medegeloopen).’ Ze vraagt of hij uit het kamp kan worden ontslagen omdat hij ziek is en verzorgd moet worden.
Dit mag niet baten, want Hendrik zit nog tot eind 1946 vast. Naast het dagboek worden ook nog diverse getuigen gehoord. Ook verklaart Hendrik zelf dat hij lid is geweest van de Jeugdstorm en hulpkoerier van de Landwacht.
Op 7 december 1946 wordt Hendrik voorwaardelijk buiten vervolging gesteld. Hij wordt voor de drie volgende jaren onder Bijzondere Jeugdzorg geplaatst.
