We hoorden toen de schoten van het geschut aan de Paterswoldseweg van de Tweede Canadese Divisie, die inmiddels Assen was gepasseerd. Thuisgekomen wachtten we de ontwikkelingen af.
’s Avonds deed mijn vader de houten luiken aan de voorkant van ons huis dicht, want er mocht al jaren geen licht te zien zijn vanaf buitenaf. Elektrisch licht was er niet, wel kaarslicht. In ons huis waren op die avond mijn vader, moeder en ik, een oom, mijn nichtje van zeven jaar en haar broertje van ruim een jaar.
De moeder van deze kinderen was in haar eigen huis, bij ons in de buurt, samen met de echtgenote van mijn oom die bij ons was. Deze tante van mij, was voor haar huwelijk kraamverzorgster geweest. De moeder van de kinderen, die nu bij ons waren, moest bevallen van haar derde kind.
De huisarts kon niet komen in verband met de gevaarlijke situatie in de binnenstad. Wij woonden in een buitenwijk en zagen een oranje gloed van hevige branden, die in de binnenstad gaande waren. De echtgenoot van mijn tante, die moest bevallen, was 22 januari 1945 gefusilleerd in Dokkum, met nog negentien andere mannen. Hiervan hadden we in maart 1945 bericht gekregen.
De volgende dag, 14 april, kwam een buurvrouw van mijn tante vertellen dat zij was bevallen van een zoon. Hij werd Jan genoemd, naar zijn overleden vader. Deze Jan wordt dus nu 65 jaar.
De gevechten in de binnenstad gingen door tot 16 april, half zes in de middag. Mijn vader, jarig op die dag, stond al gauw in een uniform van de Binnenlandse Strijdkrachten om NSB’ers en anderen die met de Duitsers hadden samengewerkt duidelijk te maken, waar zij zich moesten vervoegen.
Enige dagen later verscheen er een tank met Canadezen op de hoek van onze straat. Een geweldig moment. Ik kreeg van twee Canadezen een handtekening op mijn persoonsbewijs uit die tijd.
Nog altijd ervaar ik dit als vreugdevol. Maar ook denk ik nog steeds aan wat die jongens verder hebben moeten meemaken. Ik zal het nooit weten.
