Samen met een Nederlandse lotgenoot uit de Arbeitseinsatz maakte ik deel uit van een lange rij wachtenden voor een sigarettenwinkel die, zo ging het gerucht, bonvrij haar voorraad ging verkopen. Wij waren de enige Ausländer.
Het was die ochtend relatief rustig. Slechts af en toe een granaat die zijn doel zocht. De JABO's vlogen alleen maar over. Dat was een wonder, want de laatste dagen hadden we ervaren dat groepsvorming een grote aantrekkingskracht op hen had.
Na zo een uurtje wachten, onstond er aan het begin van de straat enige commotie. Er kwam een voor zijn leven rennende Duitser aan, alsmaar schreeuwende 'Die AMI's sind da!' In een mum van tijd was de rij ontbonden. Allen haastten zich achter de rennende aan - behalve twee Ausländer, die hadden reeds te lang moeten wachten op dit ogenblik.
Wij gingen in de richting van de plaats waar de Amerikanen moesten zijn. Na enkele honderden meters stuitten wij op een verkenningsgroepje parachutisten, behorende tot de 513th Parachute Infantry Regiment. Zij maakten ons duidelijk dat wij een gevaarlijk spel speelden door ons met hen te bemoeien. Konden zij ons wel vertrouwen? En hoe zat het met de Duitse militanten?
Wat dit laatste betreft konden wij hen ervan overtuigen dat er geen soldaten of partijleden openlijk aanwezig waren. Evenals de weerwolven zaten zij in hun holen. Wij konden al hun vragen beantwoorden en de verkenningsgroep keerde terug naar de hoofdmacht.
Echter niet, dan nadat wij een sigaretje van hen hadden opgestoken. Wij gingen naar huis en zagen enige tijd daarna de hoofdmacht bestaande uit para's, gesteund door tanks bemand door zwarte soldaten, binnentrekken. Kort daarna stond ik aan de huisdeur van de woning waarin mijn dakloze kamer zich bevond. Ik keek waar al het lwaai vandaan kwam. Het bleek dat de kruidenierswinkel aan de overkant van de straat werd geplunderd door een stel hysterische vrouwen.
Deze plundering was, naar bleek, geregisseerd door twee tanksoldaten, die te diep in het glas hadden gekeken. Een van hen kwam namelijk op mij af en met zijn tommy gun op navelhoogte in mijn lijf kwam zijn vraag 'You don't like it?'
Het leek mij beter mijn blijkbaar misprijzend gezicht in een andere plooi te trekken en te betogen dat het ok was. Ik had te veel meegemaakt om op bevrijdingsdag te sneuvelen. Als teken van onderwerping stak ik daarom de straat over en mengde mij tussen de rovende vrouwen. Ik vond twee rollen closetpapier die ik meenam.
Toen ik de huisdeur binnenging, zag ik dat mijn uitdager nogmaals in mijn richting optrok. Ik maakte dus snel gebruik van het feit dat de kelders van alle woningen doorbroken waren en nam de benen naar veiliger oorden.
Deze bijzondere dag was echter nog niet ten einde. Rond het vallen van de avond kwam een jeep met para's die ons ophaalde. Wij reden naar de russenlager dichtbij en zonder enige toelichting hebben wij daar de hele nacht in het wachtlokaal doorgebracht.
De volgende ochtend kwam gelukkig een eind aan deze gebeurtenis. Wij werden gehaald door enige officieren en er begon voor ons een zeer interessante periode als 'Interpreter' bij de Headquarters Company of the 513th Parachute Infantry Regiment, 17th US Airborne Division, 1st Batallion.
