Die herinneringen werden wel door je ouders, familie en zeker op school voor jou gekoesterd en herdacht, nu 65 jaar. Daarvoor en vergelijkbaar waren de herdenkingen van de slag bij Waterloo, met 1915 als laatste jaar, vier generaties, honderd jaar lang. We willen steeds maar weer herdenken, dat het goede het kwade overwint.
Amsterdam: op een van die meidagen was er buiten aanhoudend lawaai. Het moest wel de langverwachte feestvreugde zijn. Ik mocht met mijn ouders mee. Bij het Concertgebouw stonden veel mensen te kijken naar de voorbij trekkende, ratelende tanks. Het asfalt had veel te verduren gehad en was broos geworden. Het schoof achter de rupswielen in langgerekte brokstukken loodrecht omhoog en viel daarna weer met doffe klappen neer.
Dat beeld is me altijd bijgebleven wanneer ik langs het Concertgebouw loop of er naar binnen ga.
