Kamers werden vrijgemaakt, bedden bijgeschoven, want ook dit gezin had zes kinderen. Heel bijzonder en ondanks de sombere oorlogstijd bewaar ik hier zeer goede herinneringen aan als toen negenjarige.
De grote schuur ernaast werd gevorderd door een peloton Duitsers, die daar op stro sliep en hun eigen potje kookte. De ‘Oberfeldwebel’ (majoor) sliep in een klein kamertje op de deel. Hoe deze kleine, overvolle gemeenschap zo lang naast elkaar heeft kunnen leven is me nu nog een raadsel.
Er was uiteraard alleen het hoogst noodzakelijke zakelijke contact met de Duitsers. Als kinderen vonden wij het gedoe van die soldaten wel spannend. Tijdens een razzia, gevaarlijk voor mijn vader die opgepakt zou worden, nam die majoor het wel voor hem op door het arrestatieteam bulderend de deur te wijzen. Toen die majoor vlak voor de overgave het bevel kreeg alsnog naar het front te vertrekken kreeg hij een aanval van razernij, binnenshuis schoten lossend, daarbij de hond dood schietend. Mijn ouders hielden ons angstvallig binnenskamers tot het peloton vertrokken was.
Via via hoorden we dat de Canadezen in het volgende dorp, Weerselo, gearriveerd waren. Mijn moeder, niet voor een kleintje vervaard, ging meteen met ons op stap. De meisjes getooid met oranje strikken in het haar, steeds bewaard voor de Grote Dag. Maar wij vonden het maar eng omdat je tijdens de oorlog niet met oranje gezien mocht worden.
In het dorp heerste een uitgelaten stemming, de Canadezen waren daar echt. De tanks met zwaaiende soldaten werden met gejuich en lachende gezichten binnen gehaald, iedereen was door het dolle heen. Tot ineens onder luid gejoel een vrouw uit een huis werd gehaald, op een kar gezet en kaal geknipt. De gezichten van de volwassenen rondom vervulde me zo met afschuw dat ik dit beeld nog steeds duidelijk voor ogen heb.
Weer terug in ons eigen huis ging het feesten door, zelfs op straat werd gedanst en muziek gemaakt. Mijn zusje en ik gingen na bedtijd op een matras op het balkon van onze slaapkamer liggen om maar niets te missen van die feestvreugde buiten.
Buurtfeesten werden georganiseerd en een soort optochten in elkaar gezet. Met een stel kinderen beeldden wij 'zwaan kleef aan’ uit. En wonnen een prijs! Ik kreeg een tweedehands boek, opnieuw ingebonden met een grijze kaft: ‘Vier zusjes en een broer’ van H.Donker-van Hengel, geïllustreerd door Rie Reinderhoff. Het staat nog steeds in mijn boekenkast. Echt een trofee. En voor mij hét bevrijdingsgevoel.
