Op 18 januari 1945 kwamen de Duitsers onze ziekenbarak in Auschwitz-Birkenau, het vrouwenkamp, binnen en schreeuwden: ‘Alle auf Marsch, jeder der zurueck bleibt wird erschossen’. Ik herinner het mij als de dag van gisteren. Ik lag al maanden bijna onbeweeglijk zonder kleren onder een paardendeken.
Mijn moeder, met wie ik het geluk had samen te zijn, deed mij een paar vodden aan. Toen ik overeind stond viel ik flauw. Naar later bleek was dat onze redding daar de meeste mensen van deze dodenmars zijn omgekomen.
Negen dagen leefden we in een niemandsland met sneeuw als voedsel. Op 27 januari kabaal, naar later bleek van ski’s tegen onze houten barak. Een kleine groep Russische militairen, verspieders, was op ons gestuit en zo werden wij gevonden. Over de volgende maanden heeft iedere overlevende (er waren er niet veel meer) zijn eigen verhaal. Velen stierven, ook ik lag op sterven.
Het werd 1 mei. Er heerste een opgewonden stemming. We kregen een klein stukje chocola, maar dat was niet alles. De Russische militairen deelden hun feest met ons. Ze traden voor ons op in een zaal. Ze brachten mij erheen met bed en al. Er was muziek en ze dansten, gehurkt, benen links, rechts. Voor het eerst liepen er tranen langs mijn gezicht. Er was dus meer dan donker en dood.
Een paar weken later ontmoette mijn moeder een Tsjechische arts, die ze mee nam naar mij toe. Hij redde mij het leven.
Op 27 mei mochten de Nederlanders terug. Daar ik het vermoedelijk niet zou overleven moest ik een briefje ondertekenen dat mijn vertrek mijn beslissing was. Het roze kaartje van het Poolse Rode Kruis heb ik nog. Als ik niet weg had gemogen was mijn moeder zeker bij mij gebleven, zij heeft mij door alles heen gered,
Het avontuur van de terugreis begon. In juni kwamen wij aan in Nederland.
Ik vier 4 en 5 mei intens mee, maar ‘toen’ zit er altijd onder.
