Toen was geen enkel contact mogelijk tussen het al bevrijde Maastricht en het nog bezette Rotterdam. Mijn opa heeft die brieven bewaard, in oktober 1947 kwam hij bij ons inwonen in Maastricht en zijn deze brieven meeverhuisd.
Min of meer bij toeval zijn ze al die jaren bewaard gebleven. De brief die ik heb uitgekozen, is de eerste uitgebreide brief van na de bevrijding, gedateerd 28 mei 1945. Mijn ouders, Ton en Ans, zijn op 5 mei 1945 in de Onze Lieve Vrouwekerk in Maastricht getrouwd. Ook dat is toeval – aan een huwelijk gaat een lange planning vooraf.
Van beiden ontbraken de ouders en andere familieleden, ook de familie van moederskant woonde in Rotterdam en er was dus geen contact mogelijk tussen 14 september 1944 en 5 mei 1945. Op 5 mei 1945 wisten zij niet eens of beider families de laatste fase van de oorlog overleefd had.
De hoofdpersonen zijn inmiddels overleden.
Hieronder een aantal fragmenten uit de brief over 4 en 5 mei 1945. Ik heb de oude spelling (en de evt. taalfouten) gehandhaafd.
Lieve Beste Pa en huisgenooten,
(…)
Vrijdag 4 Mei bracht ook nog de bevrijding van Holland!
Maastricht was plotseling krankzinnig geworden. De sirenes loeiden drie keer het signaal veilig, de Amerikanen schoten hun geweren leeg, de straatjeugd stookte van de verduisteringspapieren, die ze huis aan huis ophaalden, vreugdevuren en de electrische straatverlichting brandde plotseling weer!
We zijn de stad nog ingegaan ondanks het feit dat we nog veel te doen hadden voor den volgenden dag. Om twee uur lagen we pas in bed, voor de laatste nacht ieder apart. Het is niet te beschrijven wat er dien avond in ons omging. We hebben gedanst, gehuild en gelachen en aan ‘thuis’ gedacht, op dat moment nog een abstract begrip, want we wisten niet of we nog wel iemand levend zouden aantreffen.
Onze trouwdag is een dag om nooit te vergeten geworden. ’s Morgens zijn we samen te Communie geweest op St. Pieter. Overal vlaggen en het regende dat het goot. Na samen ontbeten te hebben ben ik voor het laatst naar mijn pension gegaan om me in het zwart te kleeden. Om tien over half elf werd ik gehaald en met de bruidsbouquet ben ik Ans gaan halen op St. Hubertuslaan 49A. Precies om elf uur arriveerden we in de Basiliek onder de tonen van het Bruidsmarsch uit Lohengrin.
Daarna de plechtigheid en bij het verlaten der kerk speelden ze ter eere van ons het Wilhelmus. Behalve onze gewone corsage van witte seringen hadden we namelijk een oranje strikje op, vermoedelijk dacht de organist dus dat we van Koninklijke bloede waren!
(…)
Verder alles o.k. Sterkte, het beste met de tantes, doe ze speciaal de groeten van ons, de brieven aan U gelden ook voor hen, ik schrijf me toch al blauw aan al de familieleden! Pa, het beste, en tot spoedig weerziens met een innige omhelzing van Ans en een stevige poot van mij
Ans en Ton
