Onlangs vond ik een doos vol menu’s en uitnodigingen van voor en na de oorlog, door mijn schoonmoeder in een plakboek verzameld.
Kort na de bevrijding, 17 juni 1945, zouden mijn schoonouders hun zilveren bruiloft vieren. Zij kregen een uitnodiging van de oom van mijn man, Cas van Eijck, broer van Lodewijk. Hij woonde toen aan de Westersingel 48. Hij nodigde mijn schoonouders uit om ter gelegenheid van de 25-jarige bruiloft bij hen te komen eten. Hij deed dat in dichtvorm:
Wij hebben de vrijheid verkregen en wel heel onverwacht
Wie onzer had zich die oplossing ooit zoo gedacht?
Dus nu is het tijd om eens feest te gaan vieren
MAAR OH!!!!! Die Fourage!!
Toch nemen wij Onder-teekenaars
Thans .......... de COURAGE !!
Om U ZILVEREN PAAR met uw zoons te inviteeren
Op DINSDAG 12 JUNI a.s. in dood gewone kleeren.
Ten huize Westersingel 48 op klokke van VIJF
Dan zal daar beginnen het EERSTE BEDRIJF!!!
Wij zullen trachten U te geven VEEL, de schaarschte ten spijt
Maar ’t zal wezen een FEEST vol van vreugd en jolijt!!!
Voedsel was in Rotterdam nog steeds schaars, maar feestvieren, in vrede, met elkaar zijn was toen, kort na de bevrijding, zeker het belangrijkste.
Lodewijk antwoord per brief, in proza, en verheugt zich op het samenzijn. Hij meldt in die brief de terugkomst van zijn oudste zoon Jan, ‘per boot uit het Zuiden’. Jan was medisch student in Amsterdam toen hij (in 1942?) samen met andere studenten werd opgepakt door de Duitsers om naar Moldavië te worden gestuurd. Hij werd daar in een ziekenhuis aan het werk gezet.
Hij heeft daar vreselijke dingen meegemaakt en wist eindelijk te ontsnappen. Na veel omzwervingen kwam hij via Zuid-Europa per boot terug naar huis, aan de Heemraadsingel in Rotterdam (dit wordt in de brief vermeld).
Mijn man Bob, toen 17, was nog aan het herstellen van de tropendysenterie, opgelopen in het Kralings zwembad. Zieke Duitse soldaten, terug uit Afrika, het zwemwater hadden geinfecteerd. Mijn man vertelde dat hij met twee volwassenen met deze gevaarlijke ziekte in het ziekenhuis had gelegen en dat hij het als enige had overleefd. Hij werd op een streng dieet gezet, wat voor zijn moeder een haast onmogelijke opdracht moet zijn geweest, zeker tijdens de Hongerwinter. Het vergde een vindingrijkheid die mijn schoonmoeder – met haar vele ander moeders – met veel geduld, doorzettingsvermogen en grote vernuftigheid heeft weten te bereiken. Chapeau!
In de doos vond ik een geschreven menu ter gelegenheid van de 25-jarige bruiloft. De illustraties daarbij spreken boekdelen.
Aangezien ik pas in 1972 naar Nederland kwam, vond ik het heel interessant om deze kant van het Rotterdamse leven na de bevrijding te ‘ontdekken’, temeer het zo typisch voor Holland was. In Frankrijk, waar ik vandaan kom, was in de oorlog nauwelijks sprake van honger, althans niet in die mate.
