Duitse soldaten stonden in onze tuin te schieten op die jongens. Mijn gereformeerde ‘tante’ Truus had mij al geleerd hoe ik moest bidden. Ik bad God dat die jongens veilig de overkant van de Rijn zouden bereiken. Hoe het is afgelopen weet ik niet, ik werd binnengeroepen.
De Duitsers gaven opdracht dat de hele bevolking van de zuidelijke Veluwe moest evacueren. Achterop de fiets bij tante Truus vluchtten we naar Veenendaal.
Aardige mof
In die nadagen van de oorlog kwam de vijand zelfs in ons huis. Enkele dagen liep er een hoge Duitser rond. Hij glimlachte vriendelijk naar mij en ik weet bijna zeker dat hij goed door had dat ik niet tot zijn ‘bevoorrechte’ arische ras behoorde. Een paar dagen later was diezelfde Duitser gekleed in een sjofel pak. Op slag was hij een gewoon mannetje geworden. Toen de geallieerden Veenendaal hadden ingenomen is hij met een begeleider rustig naar de geallieerden gestapt en werd hij, zoals hij ook bedoelde, krijgsgevangene. Het feit dat hij niet was doodgeschoten, vond ik toch ook wel weer goed.
De bevrijding was op een dag zomaar een feit. Er kwamen Engelse soldaten de Kerkewijk oprijden in een jeep. Ze stopten bij ons huis. Een van de soldaten gaf mij een handvol sigaretten. Ik rende triomfantelijk naar binnen. Ik gaf de sigaretten aan oom Wim. Ik geloof niet dat ik in mijn lange leven ooit een man zo blij heb gemaakt! Zou daar de kiem zijn gelegd voor mijn mateloze roken op latere leeftijd?
We kregen allemaal in korte tijd weer voldoende voedsel in grote metalen blikken. Biscuits en witbrood dat ik nog nooit had gezien. En repen chocola en kauwgum en … We mochten na korte tijd weer naar Renkum. We gingen met paard en wagen. Het paard sjokte maar aan en het leek hem te ontgaan dat we naar huis gingen. Anders had hij de vaart er wel ingezet!
