Elke dag een krabbeltje. Huiselijke informatie, afgewisseld met oorlogshandelingen. ‘Almelo gevallen. We hebben monopolie gespeeld. Storm.’
Ursula is dan in Stavoren. Ze woont met haar ouders op een Rijnschip, de Siwa. Door de bombardementen op Duitse steden en de bevrijding van het zuiden is Rijnvaart in 1944 onmogelijk geworden, en de Siwa vaart over het IJsselmeer. Met aardappelen voor de hongerende steden in het westen. Of de andere kant op, met kinderen die naar familie gebracht worden in Groningen en Friesland waar meer te eten is.
‘We laden 300 kinderen voor Stavoren’, schreef ze op 8 maart in Rotterdam. Via Amsterdam gingen ze naar Friesland. ‘Om half 8 in Stavoren. Haast alle kinderen zeeziek. Ze gingen direct door naar Sneek.’ Meteen gevolgd door: ‘Stavoren is een aardig, klein dorpje(…) je kunt de vis zo op straat kopen.’
Vader Frans wacht nu op een nieuwe lading aardappelen voor het westen. Maar de geallieerden rukken op richting Friesland. “’s Avonds om half elf lichtkogels boven ons dak, schrijft Ursula op 11 april. Wij het bed uit en kijken. It was very light.’
Een dag later: ‘Vliegtuigen cirkelen voortdurend over ons heen. De Duitsers blazen bruggen en bunkers op. Ze slepen de Siwa in de nacht van 17 april het IJsselmeer over naar Enkhuizen. Ze willen het schip voor de haven laten zinken om de toegang te blokkeren. Protesten van vader Frans hebben effect. Ze laten de boot verder ongemoeid in de haven van Enkhuizen liggen.
‘Hitler pleegt zelfmoord’, tekent Ursula op 30 april op. ‘Erg leuk’. Ursula herinnert zich dat ze elke dag schreef. De informatie kwam van Radio Oranje waar haar vader stiekem naar luisterde, vertelt ze.
Op 5 mei om 8 uur hijst vader de Nederlandse vlag op het schip. ‘Flagge runter’, brult een Duitse soldaat. ‘Der krieg ist vorbei’, zegt vader. ‘Wir kapitulieren nie’, is het antwoord. Frans Roedig strijkt toch nog maar even de vlag. ‘Er zijn Canadeze door Enkhuizen getrokken’, schrijft Ursula vier dagen later. ‘Feest. Feest. Feest.’
