Maandag 7 mei 1945
(…) ’s Middags tegen vijf uur werd de waterleiding in gebruik genomen. Van alle nare dingen in de oorlog was het gemis van water wel een der ergste. Wij konden dan water halen op de Buurt uit de dorpspomp. In de steden was het hopeloos. De mensen leden daar honger, maar we kunnen gerust zeggen dat ze ook dikwijls dorst hadden. Eén kwelling was tenminste weer voorgoed voorbij. (…)
Dinsdag 8 mei
(…) Door de ramen heen zien we plotseling een open autootje, gevolgd door een motor. Jeanne zei: ‘Wat hebben die Moffen rare uniformen aan.’ Toen beseften we ineens, dat waren Engelsen, amerikanen of Canadezen, deed er niet toe, maar het waren in elk geval onze bevrijders! (…) We waren niet meer te houden. We juichten, gilden en schreeuwden als gekken. Uit de auto wuifden ze terug. Geen vergissing mogelijk.
(…) Onder het ontbijt raasden plotseling tientallen kleine gevechtswagentjes voorbij, bemand met Belgische vrijwilligers, zoals we later hoorden. We renden allen naar buiten. Weer uitbundig en enthousiast gejuich. De meeste wagens waren versierd met Oranje en vlaggen, Belgisch en Nederlands. Na vijf jaar het Feldgrau te moeten bekijken, was het vreemd het Khaki te mogen zien.
(…) In het grote huis op het dorpsplein, waar eerst de Duitsers hun hoofdkwartier hadden, zat nu de Engelse staf. In langzame paradepas liep de schildwacht al heen en weer. Op de hoeken van het huis maakte hij telkens keurig rechtsomkeer en klapte de hakken tegen elkaar. Toch met veel minder air dan het vroeger de moffen deden, tot de laatste dag toe.
Zielig scharrelden tussen de mensenmenigte de resten van het onoverwinnelijke leger. Ze wisten met hun houding geen raad, officieren noch manschappen.. Ze laadden hun hele hebben en houden in op de gestolen Hollandse en Belgische karren en auto’s. Ze moesten voorlopig verzamelen op een boerderij even buiten het dorp, waar ook de munitie moest worden ingeleverd.
Telkens wanneer er een geallieerde vrachtwagen uit de richting Lexmond kwam, juichten en schreeuwden de mensen als bezetenen. De Belgen, waarschijnlijk aan zulke huldebetuigingen gewoon, wuifden kalm terug.
