Nu, een uurtje geleden, hebben Amerikaanse bommenwerpers voedsel uitgeworpen op een weiland bij Terbregge. Daarna hebben ze rondjes gevlogen over de stad.We zijn op het dak geklommen en gezwaaid dat we hebben. We waren gek van vreugde! Laatste nieuws: Berlijn bijna in handen van de Russen.
Op 6 mei zijn we vrij. We hangen de vlag uit en gaan de straat op.We lopen met wildvreemde mensen gearmd over de hele breedte van de Statenweg en dansen wat later om een vreugdevuur.
Dinsdag 8 mei gaan we naar de Coolsingel. Geen enkele Canadees gezien! ’s Middags gingen mijn vriendin en ik naar de hoek Walenburgerweg / Statenweg, want daar zouden de Canadezen langskomen. En die moesten we nu eindelijk eens zien. En ja, daar kwamen ze!
De tanks zaten propvol met enthousiaste mensen. Ineens een gejoel. Een moffenmeid, die ook op een tank was geklommen, werd er afgesleept door een paar wraakzuchtige mannen die haar, terwijl ze riep: ‘Ik heb het niet met moffen gegaan’, al haar haar afknipten. Even later werd er weer een gepakt. Na het kaalknippen werd er met menie een hakenkruis op haar hoofd geverfd.
Ik vond het een walgelijke vertoning . Natuurlijk, op de vijand word je niet verliefd, maar dit…..
Omdat mijn vriendin G. en ik padvindster waren geweest haalden we ons uniform, dat je in de oorlog niet meer mocht dragen, weer te voorschijn . Dankzij de hongerwinter konden we er nog makkelijk in. Alleen was het veel te kort.
Woensdag 9 mei
G. en ik hebben ons opgegeven bij Jeugdhulp om als padvindster ergens te gaan helpen. We moesten naar Terbregge om de inhoud van kapotgevallen blikken te verzamelen. ‘Niet ervan eten!’, werd gezegd. Dit verbod werd snel overtreden. De straf volgde! Verschillende van ons konden de vette chocolade niet verdragen en moesten overgeven. Er was ons door de BS beloofd
dat we op de terugweg mee konden rijden. Niks hoor! En zo sjokten we dus terug naar Rotterdam met de drie repen chocolade die we elk kregen.Onderweg moest ik wel steeds denken aan een andere tocht die ik een paar maanden daarvoor had gemaakt, namelijk een hongertocht op de fiets naar de Achterhoek. Dat was nog eens een beproeving!
Tot zover mijn dagboek want 14 mei moesten we gewoon weer naar school.
